Mój syn ogłosił, że jego teściowie przejmą kontrolę nad świętami Bożego Narodzenia w moim domu w Nashville — narysowałam więc małe kółko na kalendarzu i zmieniłam, kto może używać moich rąk

„Cześć, mamo” – powiedział Evan, nie chłopiec, nie gość, nie projekt – tylko mój syn, niosący torbę absurdalnych pianek, za które nie zamierzał przepraszać. Obok niego stała Melanie, z policzkami zaróżowionymi od powietrza, trzymając chleb niczym muzykę.

„Wejdź” – powiedziałem, a dom, mój dom, oddychał razem z nami, ciepły i swobodny, jakby cały czas czekał na prosty dźwięk ludzi wykonujących swoje obowiązki, kochających na swój sposób i wybierających siebie nawzajem, nie zatrudniając nikogo do reżyserowania sceny.