Rano mój syn napisał SMS-a: „Plany się zmieniły. Nie przychodźcie do domku narciarskiego. Moja żona chce spędzić święta w kameralnej atmosferze z rodzicami”. Następnego dnia anulowałem kartki i sprzedałem nieruchomość inwestorowi. Zanim przejdziemy dalej, napiszcie w komentarzu, skąd oglądacie. I zasubskrybujcie kanał. Chcielibyśmy zobaczyć, jak daleko docierają nasze historie. I polecieliśmy na Karaiby. Kiedy dotarli na górę w zamieci, klucz nie działał. A ja byłem 3000 mil stąd, obserwując zachód słońca.
Siedziałam w kuchni w Reno, kiedy SMS przyszedł we wtorek rano, 17 grudnia – siedem dni przed Wigilią. Spakowałam dwie walizki pełne zimowych ubrań: swetrów, butów, szalików, prezentów zapakowanych w czerwony i złoty papier. Kupiłam nowe ozdoby na choinkę w domku letniskowym – szklane płatki śniegu, takie, które odbijają światło.
Mój telefon zawibrował na blacie.
Plany się zmieniły. Nie przyjeżdżajcie do domku narciarskiego. Moja żona chce spędzić święta w kameralnej atmosferze z rodzicami. Przepraszam za spóźnione powiadomienie. Spotkamy się w Nowym Roku.
Przeczytałem to trzy razy.
Nie, mamo. Nie, przepraszam. Nie, wiem, że na to czekałaś. Po prostu plany się zmieniły.
Odłożyłam telefon i spojrzałam na walizki, na zapakowane prezenty, na pudełko z ozdobami.
Osiem lat odwołanych planów, zmian w ostatniej chwili.
Coś mi wypadło w pracy.
Jessica nie czuje się dobrze.
Dzieciaki mają swoją przypadłość.
Każde Święto Dziękczynienia, każde Boże Narodzenie, każde urodziny.
Osiem lat obietnic, które rozpuściły się jak cukier w wodzie.
Poszedłem do salonu, otworzyłem szafę i wyciągnąłem kartonowe pudełko z napisem „Lodge Xmas 2024”. W środku była mała, sztuczna choinka, rozświetlona, o wysokości metra. Kupiłem ją specjalnie dla wnuków. Emma miała siedem lat, Liam pięć.
Ledwo ich znałem.
Widziałam Emmę dwa razy: raz, kiedy się urodziła, raz, kiedy miała trzy lata, a Ryan przywiózł je przez Reno w drodze do Disneylandu. Zostały cztery godziny.
Liama poznałam kiedyś w szpitalu, kiedy Jessica rodziła. Ryan pozwolił mi się potrzymać przez dziesięć minut, zanim Jessica powiedziała, że musi odpocząć. To było pięć lat temu.
Od tamtej pory zdjęcia. Sporadyczne rozmowy na FaceTime, podczas których dzieciaki wyglądały na zdezorientowane, kim jestem, Jessica zawsze czaiła się w tle, Ryan zawsze rozkojarzony i co roku ta sama obietnica.
Spędzimy święta Bożego Narodzenia w domku, jak dawniej.
Mój drugi mąż, Tom, kupił ten domek w 2015 roku. Od strony jeziora Tahoe w Kalifornii – trzy sypialnie, kamienny kominek, okna z widokiem na góry. To było nasze marzenie. Chcieliśmy tam spędzić emeryturę, gościć rodziny na wakacjach i tworzyć wspomnienia.
Tom zmarł w 2020 roku. Nagły zawał serca. Miałem sześćdziesiąt dwa lata. On miał sześćdziesiąt osiem.
Zostawił mi domek, swoje ubezpieczenie na życie, emeryturę i notatkę, w której było napisane: „Dopilnuj, żeby Ryan przywiózł wnuki. Nie pozwól mu się wymawiać”.
Każdego roku od śmierci Toma zapraszałem Ryana i jego rodzinę. Oferowałem pokrycie kosztów przelotów, gotowanie, wykonywanie całej pracy.
Co roku wymówki.
Aż do tego roku.
Trzy miesiące temu Ryan powiedział „tak”. Potwierdził. Zarezerwowałem terminy: od 23 do 26 grudnia. Planowałem to od tygodni. Kupiłem krzesełko dla Liama, mimo że prawdopodobnie był już na nie za duży. Kupiłem gry planszowe i kolorowanki. Poszukałem wycieczek pieszych dla dzieci. Zaopatrzyłem kuchnię w jedzenie, które, jak mi się wydawało, im posmakuje.
Zaadresowałam kartki świąteczne do Ryana, Jessiki, Emmy i Liama. Napisałam: „Nie mogę się doczekać, żeby Was zobaczyć. Całuję, Babcia Carol”. Jeszcze ich nie wysłałam. Zamierzałam wręczyć je osobiście.
Spojrzałem na karty leżące na stole w jadalni. Cztery czerwone koperty, niezaklejone.
Wziąłem telefon i zadzwoniłem do Ryana.
Zadzwonił sześć razy.
Poczta głosowa.
Cześć, tu Ryan. Zostaw wiadomość.
Zamiast tego rozłączyłem się i napisałem SMS-a.
Możemy porozmawiać? Bardzo chciałbym zobaczyć dzieci na święta.
Pojawiły się trzy kropki — pisanie — i zatrzymały się.
Następnie:
Jessica już umówiła się z rodzicami. Jest za późno na zmiany. Przepraszam.
Wpatrywałem się w ekran.
Rodzice Jessiki mieszkali w Sacramento, dziewięćdziesiąt mil od ośrodka. Mogli robić jedno i drugie.
Chyba że nie chcieli.
Chyba, że Boże Narodzenie miało charakter kameralny i nie było Cię w nim.
Odłożyłem telefon, podszedłem do okna i spojrzałem na chłód grudnia. Reno było zimą, szaro i brązowo, a góry w oddali pokryte były śniegiem.
Pomyślałam o Tomie. O snach, które mieliśmy. O ostatniej rzeczy, którą powiedział mi w szpitalu, zanim maszyny przestały piszczeć.
Nie pozwól, żeby Ryan tobą pomiatał. Jesteś silniejszy, niż myślisz.
Skinęłam głową, uścisnęłam jego dłoń i obiecałam.
Ale pozwoliłam Ryanowi deptać mi po piętach przez osiem lat. Odwołane plany, złamane obietnice, powierzchowne telefony, w których pytał o moje zdrowie, ale nigdy nie słuchał odpowiedzi.
Mówiłem sobie, że to normalne. Dorosłe dzieci są zajęte. Mają własne życie, własne rodziny.
Ale to nie było normalne.
Celowe. Powtarzane. Przypadkowe.
Ponownie wzięłam telefon, otworzyłam kontakty i przewinęłam do nazwiska, pod którym nie dzwoniłam od miesięcy.
Frank Morrison, agent nieruchomości.
Sprzedał Tomowi i mnie domek w 2015 roku. Nadal wysyłał mi kartki z wakacji.
Odebrał po drugim dzwonku.
„Carol, wesołych świąt. Jak się masz?”
„Frank. Muszę szybko sprzedać domek letniskowy. Dasz radę? Nieruchomość w Tahoe.”
„Mówisz poważnie?”
„Całkowicie. Muszę to sprzedać do jutra. Czy to możliwe?”
„Jutro? Carol, jest 17 grudnia. Rynek jest słaby. Większość kupujących to…”
„Nie zależy mi na wysokiej cenie. Po prostu chcę się tego pozbyć. Sprzedaż za gotówkę. Bez żadnych warunków. Możesz kogoś znaleźć?”
Frank przez chwilę milczał.
„Mogę mieć kogoś – inwestora, z którym współpracuję. Kupuje nieruchomości wakacyjne, sprzedaje je albo wynajmuje. Nie zapłaci pełnej wartości. Może siedemdziesiąt do siedemdziesięciu pięciu procent. Domek jest wart około 3,3 miliona dolarów na tym rynku. Prawdopodobnie zaoferuje 2,5, może 2,8 miliona, jeśli będziemy mieli szczęście”.
Zrobiłem obliczenia.
2,5 miliona.
Po odliczeniu podatków i opłat zostałoby mi może 2 miliony.
Tom i ja zapłaciliśmy 1,9 w 2015 roku.
„Zrób to” – powiedziałem. „Zadzwoń do niego teraz. Powiedz mu, że chcę, żeby to było gotowe jutro do końca dnia”.
„Carol, jesteś pewna? To ważna decyzja. Powinnaś pomyśleć o…”
„Myślałem o tym przez osiem lat. Zadzwoń do niego.”
Następnie poszedłem do biura, otworzyłem laptopa i zalogowałem się do swojego konta bankowego.
Miałem trzy karty kredytowe: jedną na swoje nazwisko i dwie wspólne z Ryanem, które dodałem mu lata temu, kiedy był na studiach. Na wypadek nagłych wypadków. Nadal z nich korzystał.
Nigdy bym go nie usunął.
Sprawdziłem oświadczenia.
Karty wspólne miały saldo.
4200 dolarów za sztukę.
8900 dolarów z drugiej strony.
Opłaty z ostatnich sześciu miesięcy. Restauracje, hotele, bilety lotnicze na Maui, sklep jubilerski w San Francisco.
Dochody Ryana były dobre. Był wiceprezesem ds. operacyjnych w firmie technologicznej. Zarabiał blisko 200 000 dolarów rocznie.
Nie potrzebował moich kart kredytowych.
Ale on ich używał.
A ja płaciłem rachunki nie patrząc uważnie.
Anulowałem obie karty, zadzwoniłem do firm, wyjaśniłem, że są używane bez mojej zgody, zażądałem rozliczenia zwrotnego za ostatnie dziewięćdziesiąt dni.
Następnie zalogowałem się na swoje konta inwestycyjne i zmieniłem beneficjentów. Ryan był wymieniony jako główny beneficjent. Zmieniłem go na Tahoe Wildlife Foundation, organizację charytatywną, na którą Tom i ja przekazywaliśmy darowizny.
Potem otworzyłem swój testament – kopię cyfrową. Prawnik Toma sporządził go w 2021 roku. Wszystko trafiło do Ryana: dom w Reno, inwestycje, świadczenia emerytalne dla osób pozostających przy życiu.
Przewinąłem na dół i znalazłem paragraf o poprawkach.
Sporządziłem nowy aneks, zostawiłem Ryanowi 10 000 dolarów. Resztę podzieliłem między trzy organizacje charytatywne. Później zleciłbym prawnikowi sfinalizowanie sprawy, ale na razie sprawa była udokumentowana.
Następnie zarezerwowałem lot: z Reno do Miami, z Miami do Bridgetown na Barbadosie, wylot 18 grudnia o 6:00 rano
Później zastanowię się nad zwrotem.
Albo i nie.
O 16:47 Frank oddzwonił.
„Carol, mam ofertę. 2,8 miliona dolarów w gotówce. Zamknięcie transakcji w ciągu czterdziestu ośmiu godzin. Inwestor chce działać szybko. Kupuje nieruchomość bez jej oglądania, bazując na wycenie z 2023 roku”.
„Czy on potrzebuje mojej obecności?”
„Wszystko można zrobić zdalnie. Wyślę dokumenty do DocuSign dziś wieczorem. Ty podpisujesz. Przelew bankowy jest w czwartek rano”.
„Carol, muszę zapytać. Wszystko w porządku? To naprawdę nagłe.”
„Wszystko w porządku, Frank. Lepiej niż od lat.”
Tej nocy spakowałam różne walizki – letnie ubrania, sandały, stroje kąpielowe, krem z filtrem. Zimowe ubrania zostawiłam na stercie na podłodze. Prezenty świąteczne zostawiłam na stole w jadalni.
Wyjąłem ozdoby z pudełka, szklane płatki śniegu. Podniosłem jedną do światła. Była przepiękna.
Włożyłem je z powrotem do pudełka, zakleiłem taśmą i napisałem na boku: „Przekaż darowiznę”.
O 23:00 dostałem od Franka e-maila z DocuSign. Przeczytałem dokumenty – umowę sprzedaży, formularze informacyjne, przeniesienie własności.
Podpisałem wszystko.
O 23:43 dostałem SMS-a od Ryana.
Hej, mamo. Mam nadzieję, że nie jesteś zbyt rozczarowana świętami. Wynagrodzimy ci to. Może na Wielkanoc.
Zamiast tego wyłączyłem telefon, położyłem go na kuchennym blacie i poszedłem spać.
Obudziłem się o 4:30 rano, wziąłem prysznic, ubrałem się i zamówiłem Ubera. Kierowca przyjechał o 5:15, spakował moje walizki i zawiózł mnie na lotnisko.
O 6 rano wsiadłem do samolotu.
O 7:30 rano wystartowaliśmy.
Patrzyłem, jak Reno znika pode mną – szare miasto, brązowa pustynia, góry w oddali.
O 10:00 rano, kiedy byłem gdzieś w Teksasie, Frank wysłał mi SMS-a: „Przelew zrealizowany. Środki na koncie. Gratulacje z okazji sprzedaży”.
O 14:00, kiedy czekałem w Miami na lot przesiadkowy, zadzwonił Ryan. Zadzwonił jeszcze raz, potem jeszcze raz, a potem wysłał SMS-a.
Mamo, zadzwoń do mnie. To ważne.
Wyłączyłem telefon.
O 19:00 wylądowałem na Barbadosie.
Powietrze było ciepłe i wilgotne. Niebo było pomarańczowe i różowe.
Zachód słońca.
Zameldowałem się w małym hotelu blisko plaży. Pokój miał balkon.
Otworzyłem drzwi i wpuściłem wiatr.
Stałem na balkonie i obserwowałem, jak słońce zanurza się w oceanie.
Mój telefon był nadal wyłączony.
Nie włączałem.
Gdzieś w górach nad jeziorem Tahoe Ryan, Jessica i dzieci docierali do domku.
Podjeżdżali na podjazd, rozpakowywali samochód, podekscytowani perspektywą spędzenia świąt Bożego Narodzenia w górach.
Ryan szedł do drzwi i wyciągnął klucz — ten sam klucz, który dałem mu w 2021 roku, gdy powiedziałem mu, że kiedyś domek będzie jego.
Wkładał klucz do zamka, ale nie dało się go przekręcić, ponieważ zadzwoniłem rano do inwestora i poprosiłem go o natychmiastową wymianę zamków.
Zanim przybył Ryan, już to zrobił.
Wysłał mi zdjęcie nowych zamków i napisał SMS-a: „Wszystko gotowe. Stare klucze nie będą pasować”.
Ryan prawdopodobnie stał teraz na ganku, w zimnie i ciemności, raz po raz próbując włożyć klucz, zdając sobie sprawę, że coś jest nie tak.
Być może Jessica wpadła w panikę.
Być może dzieci płakały — były zmęczone, zmarznięte i zdezorientowane.
Może Ryan krzyczał, był sfrustrowany i zły.
Albo może po prostu stał tam i wpatrywał się w drzwi.
Zrozumieliśmy, po raz pierwszy od ośmiu lat, że działania mają swoje konsekwencje.
Stałem na balkonie na Barbadosie, czułem ciepłe powietrze na skórze, obserwowałem, jak ostatnie światło znika z nieba.
Po raz pierwszy od ośmiu lat poczułem się wolny.
Włączyłem telefon ponownie trzy dni później.
Poranek Wigilii.
Siedziałem na plaży na Barbadosie. Biały piasek, turkusowa woda, książka, której akurat nie czytałem, leżała na kolanach.
Telefon wibrował przez dwie minuty bez przerwy. Powiadomienia napływały lawinowo.
Sześćdziesiąt trzy nieodebrane połączenia, wszystkie od Ryana.
Czterdzieści dwa SMS-y.
Zacząłem od tekstów i przeczytałem je po kolei.
18 grudnia, 21:47 Mamo, gdzie jesteś? Kluczyk nie działa. Zadzwoń.
18 grudnia, 22:15 Mamo, to nie jest śmieszne. Dzieci marzną. Zadzwoń do mnie natychmiast.
18 grudnia o 23:03 rozmawiałem z Frankiem Morrisonem. Powiedział: „Sprzedałeś domek. Co się, do cholery, dzieje?”
19 grudnia, 00:34 Musieliśmy znaleźć hotel. Wiesz, ile kosztują tu hotele w okresie Bożego Narodzenia? To szaleństwo.
19 grudnia, 8:12 Mamo, musisz do mnie zadzwonić. Musimy o tym porozmawiać. Nie możesz po prostu sprzedać domku bez mojej wiedzy.
19 grudnia, 14:45 Jessica jest wściekła. Dzieciaki są zdruzgotane. Zniszczyłeś święta. Mam nadzieję, że jesteś szczęśliwy.
20 grudnia, 10:23. Rozmawiałem z prawnikiem. Możliwe, że dopuściłeś się oszustwa. Domek miał być mój. Obiecałeś.
21 grudnia, 17:17 Dobrze, nie odpowiadaj, ale to jeszcze nie koniec. Jesteś mi winien wyjaśnienie.
22 grudnia, 9:04 Rodzice Jessiki nawet na mnie nie spojrzą. Myślą, że skłamałem o domku letniskowym. Zrobiłeś ze mnie idiotę.
23 grudnia, godz. 19:38 Dzieci pytały, dlaczego babcia ich nienawidzi. Co mam powiedzieć?
I ostatnie na dziś rano:
24 grudnia, 6:15 Wesołych Świąt, Mamo. Mam nadzieję, że gdziekolwiek jesteś, warto stracić rodzinę.
Odłożyłem telefon i spojrzałem na ocean.
Otworzyłem pocztę głosową i odsłuchałem pierwszą wiadomość.
Głos Ryana — napięty, opanowany, gniewny.
„Mamo, tu Ryan. Stoję przed domkiem. Klucz nie działa. Inwestor, o którym wspominał Frank – jest tutaj. Mówi, że jest teraz właścicielem. Mówi, że sprzedałaś go wczoraj. Nie rozumiem. Oddzwoń, proszę.”
Druga poczta głosowa.
Głos Jessiki. Piskliwy. Histeryczny.
„Carol, tu Jessica. Ryan jest w rozsypce. Dzieci płaczą. Jechaliśmy siedem godzin w zamieci, żeby to zrobić. Nawet nie mogłaś nam powiedzieć, że to sprzedałaś. Kto tak robi? Oddzwoń i wytłumacz się.”
Trzecia poczta głosowa.
Znowu Ryan. Teraz spokojniejszy. Wyważony.
„Mamo, rozumiem. Jesteś zdenerwowana z powodu świąt. Powinnam była lepiej się z tym uporać. Ale sprzedaż domku to już przesada. Porozmawiajmy. Jestem pewna, że coś się dogadamy z inwestorem. Może go odkupimy. Mam trochę zaoszczędzonych pieniędzy. Zadzwoń.”
Ryan zarabiał 200 000 dolarów rocznie. Jessica zarabiała blisko 90 000 dolarów jako przedstawicielka handlowa w branży farmaceutycznej. Mieszkali w pięciopokojowym domu w Sacramento. Jeździli dwoma nowymi samochodami. Jeździli na wakacje na Maui i Cabo.
I używali moich kart kredytowych.
Pominąłem temat.
Poczta głosowa numer osiem.
Głos Ryana. Teraz inny.
Zdesperowany.
„Mamo, proszę. Przepraszam. Wiem, że byłem beznadziejnym synem. Wiem, że często ci odpisywałem, ale nie możesz po prostu zniknąć. Co, jeśli coś ci się stanie? Co, jeśli zostaniesz ranny? Martwię się. Zadzwoń do mnie. Daj znać, że wszystko w porządku”.
Następnie otworzyłem pocztę i przewinąłem ją.
Jedno od Franka Morrisona.
Temat: Sprzedaż zakończona.
Gratulacje.
Załączył dokumenty końcowe.
Ostateczna cena sprzedaży: 2 800 000 USD.
Mój dochód netto po pobraniu opłat i podatków: 240 000 dolarów, przelane na moje konto 18 grudnia o 9:47 rano — dokładnie w chwili, gdy Ryan wjeżdżał na podjazd przed ośrodkiem.
Dostałem jeszcze jednego e-maila z adresu, którego nie rozpoznałem.
Temat: Informacja prawna, złamanie obietnicy.
Pochodziła z kancelarii prawnej w Sacramento, Bachmann and Associates.
Reprezentujemy Ryana Wintersa w sprawie dotyczącej nieruchomości położonej przy Lake View Drive 4782, South Lake Tahoe, Kalifornia. Nasz klient twierdzi, że złożyłeś ustne i pisemne obietnice przeniesienia własności tej nieruchomości na niego po swojej śmierci lub przejściu na emeryturę. Sprzedając nieruchomość bez jego wiedzy i zgody, złamałeś tę obietnicę i wyrządziłeś znaczną szkodę finansową i emocjonalną. Jesteśmy gotowi dochodzić odszkodowania w wysokości 500 000 dolarów, jeśli sprawa nie zostanie rozwiązana w ciągu 10 dni roboczych. Prosimy o kontakt z naszym biurem w celu omówienia opcji ugody.
Z poważaniem,
Martin Bachmann, Esq.
Następnie przesłałem to mojej prawniczce, Donnie Chen. Zajmowała się spadkiem Toma w 2020 roku.
Ufałem jej.
Napisałem: Donna, potrzebuję pomocy. Ryan grozi pozwem. Możemy porozmawiać?
Następnie otworzyłem album ze zdjęciami i przewinąłem go wstecz.
Lata zdjęć.
Większość z nich to krajobrazy — zachody słońca, jezioro, góry.
Na kilku zdjęciach Tom był uśmiechnięty i zdrowy przed zawałem serca.
Przewinąłem dalej i znalazłem zdjęcia z 2016 roku. Emma jako niemowlę. Ryan ją trzyma. Jessica stoi obok niego. Oboje się uśmiechają.
Byłem na jednym zdjęciu, trzymając Emmę. Tom je zrobił.
Przypomniałem sobie tę chwilę. Emma właśnie obudziła się po drzemce. Była marudna. Próbowałem ją uspokoić. Ryan powiedział: „Ona cię jeszcze tak naprawdę nie zna. Oddaj ją Jess”. Zabrał ją z powrotem po trzydziestu sekundach.
Przewinęłam dalej i znalazłam zdjęcie z 2019 roku. Narodziny Liama. Trzymałam go w szpitalu. Jessica leżała za mną na łóżku i patrzyła w telefon.
Ryan powiedział: „Chyba powinniśmy teraz dać mamie odpocząć”.
Oddałem Liama po dziesięciu minutach.
Przewijałem dalej, szukając kolejnych zdjęć wnuków.
Zrzut ekranu z FaceTime’a z 2021 roku: Emma robi głupią minę. Liam w tle bawi się ciężarówkami.
Zdjęcie, które Ryan wysłał mi w 2022 roku: dwoje dzieci w Disneylandzie z uszami Myszki Miki, uśmiechnięte.
Nie byłem w żadnym z nich.
Systematycznie. Powoli. Przez osiem lat.
Nie z okrucieństwem.
Nie ze złością.
Po prostu nieobecność.
Zamknąłem album ze zdjęciami, otworzyłem wiadomości tekstowe i zacząłem pisać.
Ryan, dostałem twoje wiadomości. Wszystko w porządku. Jestem na Barbadosie. Sprzedałem domek, bo chciałem. Nie możesz mi dyktować, co mam robić z moją własnością. Groźba prawna została odnotowana. Mój prawnik odpowie. Spokojnych Świąt z rodzicami Jessiki.
Od razu pojawiły się trzy kropki.
Pisanie na maszynie.
Następnie:
Jesteś na Barbadosie? Mówisz poważnie? Więc sprzedałeś domek i po prostu opuściłeś kraj, nikomu nie mówiąc?
Wpisałem:
Nie jestem ci winien żadnych wyjaśnień.
Jesteś mi winna więcej. Mamo, ta chata miała być moja. Tata zostawił ją tobie. Tom, który napisał w testamencie: Dopilnuj, żeby Ryan przywiózł wnuki. Nie pozwól mu się wymóc. Tom, który powiedział na łożu śmierci: Nie pozwól, żeby Ryan cię zdominował.
Wpisałem:
Tom zostawił to mnie, nie tobie. Sprzedałem to. Już po wszystkim. Miałem do tego pełne prawo. To była moja własność.
Obiecałeś mi. Powiedziałeś, że kiedy umrzesz, to ja to dostanę.
Wpatrywałem się w tę wiadomość.
Powiedziałem to w 2021 roku, po śmierci Toma. Ryan zapytał, co stanie się z domkiem. Odpowiedziałem, że kiedyś będzie twój – kiedy mnie już nie będzie, a nie teraz.
Nie wtedy, gdy miałem sześćdziesiąt dwa lata, byłem zdrowy i żywy.
Ale Ryan uważał to za gwarancję.
Zaplanował wokół tego swoje życie.
Wpisałem:
Kiedyś, nie dziś.
Rzeczy się zmieniły.
Znów odwołałeś święta Bożego Narodzenia – po raz ósmy.
Czyli sprzedałeś nieruchomość wartą 3 miliony dolarów, bo odwołałem jedne święta Bożego Narodzenia?
Jedne Boże Narodzenie? Osiem Świąt Bożego Narodzenia. Osiem Świąt Dziękczynienia. Dwanaście urodzin. Każde rodzinne wydarzenie przez osiem lat.
Wybrałeś rodzinę Jessiki zamiast mnie.
Za każdym razem.
Kropki pojawiały się, znikały i pojawiały się ponownie.
Następnie:
To niesprawiedliwe. Rodzice Jessiki mieszkają blisko. Wtedy jest łatwiej.
Mnie też powinno być łatwo odwiedzić. Dziewięćdziesiąt mil. Ty jechałeś dalej do Disneylandu.
Mamy dzieci, mamo. To skomplikowane.
Wiem, że masz dzieci.
Spotkałem ich dwa razy.
Emma, dwa razy – raz przy narodzinach i raz w wieku trzech lat.
Liam, kiedyś w szpitalu — pięć lat temu.
Użyłeś moich kart kredytowych bez pytania. Opłaty na 13 000 dolarów. Maui, restauracje, biżuteria dla Jessiki.
Zarabiasz 200 000 dolarów rocznie.
Ryan, po co ci moje karty kredytowe?
Obiecałeś odwiedzać nas co roku.
Odwoływałeś co roku.
Sprawiłeś, że poczułam się, jakbym była ciężarem, jakby spędzenie ze mną czterech godzin było dla ciebie zbyt dużym wyzwaniem.
Odłożyłam telefon, podeszłam do wody i pozwoliłam falom obmywać moje stopy.
Wtedy mój telefon znów zawibrował.
Ryan: Masz rację. Powinienem był częściej zaglądać. Przepraszam, ale sprzedaż domku to było za dużo. Możemy to naprawić. Pozwól mi go odkupić od inwestora. Możemy ustalić raty.
Nie miał 2,8 miliona dolarów.
Nawet biorąc pod uwagę swoją pensję, potrzebowałby ogromnej pożyczki.
A kredyty hipoteczne na nieruchomości wakacyjne wymagają wpłaty od dwudziestu do trzydziestu procent wkładu własnego.
Potrzebowałby 560 000 dolarów tylko na zaliczkę.
Yo Make również polubił
🔥 Po co płacić setki? Odkryj pomysłowe sposoby na naprawę zarysowań lakieru w domu — bez narzędzi, bez garażu, tylko efekty! 👇💬
Co te pionowe linie na paznokciach faktycznie ujawniają
3 wskazówki dotyczące usuwania resztek jedzenia i zaschniętego tłuszczu z pieców i piekarników
Mam 60 lat i ta dieta przywróciła mi wzrok, usunęła tłuszcz z wątroby i oczyściła jelita