Mój ojczym uderzył mnie, kiedy wróciłem na pogrzeb dziadka. Nie wiedział, że dziadek zostawił mi ukryty akt własności i dowód, że…

„Nie oczekuję przebaczenia” – powiedziała cicho. „Po prostu… chciałam zobaczyć dom. To… miło znowu słyszeć tu ptaki, a nie tę fontannę”.

Skinęłam tylko głową. „Oboje straciliśmy dziadka, mamo. Nie traćmy… nie traćmy tego, co z nas zostało”.

Skinęła głową, a w jej oczach lśniły łzy. I kiedy patrzyłem, jak odchodzi, coś sobie uświadomiłem. Zemsta mogła rozpocząć tę podróż. Ale sprawiedliwość ją zakończyła.

Nie wracam do Chicago. Wziąłem urlop. Marcus i ja zakładamy fundację imienia dziadka Arthura, która będzie wspierać osoby znęcające się nad osobami starszymi. Okazuje się, że jestem cholernie dobrym prawnikiem spadkowym, gdy mam motywację.

Za każdym razem, gdy patrzę na akt własności, oprawiony w ramę i wiszący w gabinecie, nie widzę własności. Widzę przetrwanie. Widzę dziedzictwo. Widzę dziewczynę, która wróciła do domu, żeby pochować dziadka, a skończyło się na pogrzebaniu potwora.