Mój ojciec dał mojej siostrze mój dom na jej ślubie. Powiedziałem „nie”. Uderzył mnie głową o ścianę na oczach wszystkich. Nie wiedział, że gość transmituje na żywo. Tej nocy 5 milionów ludzi patrzyło, jak krwawię. TO BYŁ KONIEC JEGO ŻYCIA I POCZĄTEK MOJEGO

Uśmiechnęła się promiennie i weszła do środka, przekraczając próg, który zbudowałem.

Tej nocy, po odejściu Jakuba i ciszy w domu, zostałem sam w salonie. Podszedłem do głównej ściany, tej przy schodach, i przycisnąłem dłoń płasko do dębowych desek. Były ciepłe od ostatnich promieni słońca. Czułem solidną, stabilną siłę kołków za tynkiem, fundamentu pod podłogą.

Nikt nie odbierze ci tego, co zbudowałeś, wyszeptałem. To nie było potwierdzenie. To nie była nadzieja. To było po prostu stwierdzenie faktu.

Pozostała jeszcze jedna rzecz do zrobienia – ostatni element renowacji. Poszedłem do warsztatu i wziąłem wiertarkę. Złapałem mały, prostokątny przedmiot ze stołu warsztatowego. Wyszedłem na ganek. Powietrze było chłodne, a niebo miało głęboki, rozgwieżdżony kolor indygo. Przyłożyłem przedmiot do głównej belki ganku, tej, którą sam ustawiłem. Była to mała mosiężna tabliczka, zamówiona na zamówienie. Wywierciłem dwa otwory pilotażowe. Wkręciłem dwie mosiężne śruby i wkręciłem je, a silnik wiertarki wydał satysfakcjonujący, ostatni warkot, aż idealnie przylegały do ​​ścian.

Odsunąłem się i przeczytałem słowa. Były to proste, ciemne litery, lśniące w świetle ganku.

Juniper 47
autorstwa Quinn Reyes

Stało się. Moje nazwisko na mojej pracy. Na moim domu.

Odłożyłem wiertarkę na huśtawkę. Stałem tam długo, patrząc na tabliczkę. Potem się odwróciłem. Spojrzałem w ciemną ulicę, cichą okolicę, świat. Spojrzałem w wyimaginowaną kamerę, która to wszystko zaczęła, tę, która świeciła stałym, niemigającym czerwonym światłem. Nie uśmiechałem się. Nie musiałem. Po prostu stałem na własnym ganku przed własnym domem, oddychając własnym powietrzem. Nie byłem już cieniem. Byłem architektem.