Mój mąż zmarł 5 lat temu. Co miesiąc wysyłałam teściom 200 dolarów na spłatę długu. Pewnego dnia sąsiadka powiedziała mi: „Przestań wysyłać pieniądze. Sprawdź kamerę”.

Nie było żadnych wątpliwości.

To był Marcus.

Mój mąż.

Ojciec mojego syna.

Człowiek, po którym opłakiwałam go przez pięć lat.

Stał przede mną z krwi i kości.

Chociaż byłam na to przygotowana, widok, jaki zobaczyłam na własne oczy, pozbawił mnie tchu.

Musiałam ugryźć wargę aż do krwi, żeby nie krzyczeć.

„Przyniosłeś wszystko?”

Głos Marcusa był chrapliwy i ostry.

„Wszystko. Piwo, jedzenie, papierosy, nowe ubrania. Żyjesz tu jak król” – powiedział Dariusz ze śmiechem, podając mu torby.

„Król, ja pierdolę. To jest piec, a komary mnie żywcem zjadają. Zaraz zwariuję” – poskarżył się Marcus, biorąc torby i odwracając się.

Dariusz wstawił motocykl do środka i opuścił roletę.

„Chodźmy, musimy podejść bliżej” – wyszeptał Dante.

Podeszliśmy cicho do ściany magazynu.

Znaleźliśmy szczelinę, przez którą uciekało światło i dźwięk.

Przycisnąłem oko.

W środku, w kącie, znajdowało się gniazdo Marcusa.

Materac na podłodze.

Plastikowy stolik.

Fan.

I mały telewizor.

Dwaj mężczyźni usiedli i otworzyli kilka piw.

Włączyłem dyktafon i przycisnąłem go do szczeliny.

Rozmowa dotarła do moich uszu z brutalną wyrazistością.

„Pij. Jest zimne” – powiedział Dariusz.

Marcus wypił długi łyk i beknął.

„To dobrze. Jak leci? Kiedy planujesz wyjechać?”

„Chyba za miesiąc. Czekam, aż rodzice odbiorą ostatnią ratę. Żona zaraz skończy. Co za idiotka. Nie opuściła ani jednego miesiąca. Punktualna jak zegar. Podziwiam moich rodziców za ich zachowanie. Zaczną płakać z powodu biedy, a ona to wszystko połknie”.

„Prawda jest taka, że ​​twoja żona jest święta, a ty jesteś dupkiem. Nie boisz się karmy?” – powiedział Dariusz ze śmiechem.

„Jaka karma? Pojechałem do Dakoty Północnej, żeby dla nich zarobić, ale miałem pecha i wpakowałem się w hazard, a jestem winien 50 tysięcy dolarów jakimś niebezpiecznym ludziom. Jeśli nie ucieknę, będą mnie ścigać.

Musiałem sfingować własną śmierć, żeby nie znaleziono mojej rodziny i 12 tys. dolarów długu.

„Twoi rodzice nic nie stracili.”

Marcus parsknął śmiechem.

Wróciłem tu bez grosza przy duszy i z długami hazardowymi. Jeśli nie wyciągnę pieniędzy od żony, co będę jadł? Emerytura moich rodziców nie wystarczała.

„Kesha wymawiała się długiem, pracując ciężko.

„Ale teraz zarabiasz pieniądze. Mógłbyś utrzymać całą rodzinę.”

„Tak, zarabiam pieniądze i to sporo. Ale lubię je od niej brać. Czemu nie?

Poza tym, w ten sposób moi rodzice mają pretekst, żeby narzekać sąsiadom i nikt nie podejrzewa pieniędzy, które im daję. Gdyby nagle się wzbogacili, ludzie by gadali.

„Jesteś zimnym kalkulatorem. A swoją żonę i syna po prostu porzuciłeś.”

Marcus milczał przez chwilę.

„Pieprzyć ich. Kesha jest młoda i ładna. Mężczyzn jej nie zabraknie. Zrobiłem jej przysługę. Teraz może odbudować swoje życie.

„Biorę pieniądze, więc jest zbyt zajęta, żeby cokolwiek podejrzewać.

„Nienawidzę jej kazań, chociaż czasami o nich myślę. Siedziałem w domu jak król, z jedzeniem na stole i ciepłym łóżkiem. A teraz jestem w tym piekle”.

„Uważaj. Któregoś dnia twoja żona zaskoczyła cię masażem. Chyba coś podejrzewa. Jeśli zostaniesz tam któregoś dnia, policja będzie stała przy drzwiach.

„Wytrzymaj jeszcze trochę. Wylecisz do Meksyku i to będzie koniec.”

„Jesteś największym palantem, jakiego znam, Marku” – powiedział Dariusz, choć w jego głosie słychać było żart.

„No, pij i zamknij się. Jeśli ja się o siebie nie zatroszczę, to kto to zrobi?”

Wyłączyłem dyktafon.

To wystarczyło.

Mężczyzna, którego kochałam, naprawdę nie żył.

Ten tam był potworem.

Dałem Dantemu znak, żebyśmy wyszli.

„Wszystko w porządku?” zapytał mnie.

„Jestem lepszy niż kiedykolwiek.”

Otarłam łzy stanowczym głosem.

„Chodźmy. Jutro będzie jego koniec.”

Następnego ranka poszliśmy do kancelarii prawnika, którego znał Dante.

Przekazałem wszystkie dowody.

Nagranie.

Wideo przedstawiające pustą urnę.

Obrazy z kamery bezpieczeństwa.

Po wysłuchaniu nagrania prawnik wpadł we wściekłość.

„To kwalifikowane oszustwo, fałszerstwo dokumentów i zatajenie. Biorąc pod uwagę kwotę kradzieży oraz okoliczności obciążające, takie jak nadużycie zaufania i sfingowanie śmierci, Marcus i jego rodzice mogą trafić do więzienia”.

„Chcę ich zgłosić. Chcę, żeby zapłacili i zwrócili mi wszystko, co do grosza” – powiedziałem z determinacją.

„Pomogę ci, ale najpierw musimy się skontaktować z policją, żeby ich aresztować. Jeśli się dowiedzą, Marcus może uciec”.