Mój mąż tańczył z inną kobietą, jakbym nigdy nie istniała – więc zostawiłam mu coś, czego nigdy nie zapomni

Tylko w celach ilustracyjnych
Próbował wyjaśnić. Oczywiście, że tak. Zawsze tak robią. „To nie było tak, jak wyglądało” – zaczął, ale słowa brzmiały wyuczone, puste.

„Danielu” – przerwałem mu cicho. „Tańczyłeś z nią, jakbym już nie żył”.

Cisza, która zapadła, była cięższa niż gniew. Otworzył usta, a potem je zamknął. Po raz pierwszy zabrakło mu odpowiednich słów.

„Kiedyś myślałam, że miłość polega na walce o kogoś” – kontynuowałam drżącym głosem. „Ale dziś wieczorem zdałam sobie sprawę, że czasami chodzi o to, żeby wiedzieć, kiedy przestać walczyć – kiedy odpuścić, zanim zostanie tylko uraza”.

Wpatrywał się w pierścionek na dłoni. „Czy to… pożegnanie?”

Uśmiechnęłam się, nie z okrucieństwa, lecz ze spokoju. „To coś w tym stylu”.

Wyciągnął rękę, może po to, żeby wziąć mnie za rękę, może po to, żeby błagać. Ale ja się cofnęłam. „Będzie dobrze, Danielu. Mam nadzieję, że ona cię uszczęśliwi”.

I tak minęłam go – wspomnienia, kłamstwa i puste przeprosiny. Zamknęłam za sobą drzwi i po raz pierwszy od lat poczułam się lekko.

Tylko w celach ilustracyjnych
Miesiąc później dostałam kopertę. Bez adresu zwrotnego. W środku było zdjęcie – z naszego ślubu, nas dwoje śmiejących się pod deszczem płatków. Na odwrocie napisał: „W końcu zrozumiałem, co znaczy wieczność. To moment, w którym przestajesz brać to za pewnik”.

Nie płakałam. Zamiast tego się uśmiechałam. Bo ta historia, nasza historia, nie skończyła się tak, jak sobie wyobrażał.