Mój mąż potajemnie się ze mną rozwiódł kilka miesięcy temu, ale nadal spał w moim łóżku, żeby ukryć swoje długi. Potem wygrałam na loterii 640 milionów dolarów. Kiedy próbował przypisać sobie połowę tej sumy jako mój „kochający małżonek”, nie wiedział, że przygotowałam brutalną procedurę prawną…

Gdybyśmy się rozwiedli, mógłby chronić swoje pieniądze przede mną. Ale skoro mnie trzymał przy sobie, potrzebował mnie do czegoś innego. Potrzebował mnie, żebym była twarzą naszej rodziny, podczas gdy on chował się w cieniu.

Od razu wiedziałam, że nie mogę się z nim skonfrontować. Gdybym to zrobiła, skłamałby, oszukał mnie i prawdopodobnie zniknął. Potrzebowałam dowodu i planu.

Wziąłem dokumenty i zrobiłem kopie. Ukryłem je w skrytce depozytowej w banku, która była wyłącznie na moje nazwisko – na koncie, o którym on nie wiedział. Wziąłem oryginały i odłożyłem je dokładnie tam, gdzie je znalazłem.

Potem zrobiłem najtrudniejszą rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłem.

Zachowywałem się normalnie.

Zeszłam na dół i zaczęłam gotować obiad. Uśmiechałam się, kiedy wrócił do domu. Śmiałam się z jego żartów. Zostałam najlepszą aktorką na świecie.

Następnego dnia wzięłam dzień wolny w pracy i poszłam do prawnika. Nie do byle jakiego prawnika. Poszłam do rekina, kobiety znanej z tego, że rozprawia się z brudnymi mężami i prowadzi nieudolne rozwody.

Pokazałem jej dokumenty. Była zszokowana. Powiedziała mi, że to, co zrobił, było wysoce nielegalne, a co najmniej oszustwem. Ale powiedziała mi też, że mam przewagę.

Miałem go dokładnie tam, gdzie chciałem.

Nie chciałam się z nim po prostu rozwieść. Chciałam go złapać na gorącym uczynku, gdy próbował mnie okraść. Chciałam mieć pewność, że nigdy nie zrobi tego nikomu innemu.

Moja prawniczka kazała mi dalej grać swoją rolę. „Czekaj” – powiedziała. „Czekaj, aż popełni błąd. Czekaj, aż ujawni, czego tak naprawdę chce”.

I tak czekałem.

Prowadziłam podwójne życie – grałam kochającą żonę, a jednocześnie potajemnie zbierałam dowody, nagrywałam nasze rozmowy, gdy mówił o pieniądzach, i prowadziłam dziennik każdego jego kłamstwa. Żyłam w domu pełnym tajemnic, czekając, aż zawali się dach.

Dwa miesiące po tym, jak znalazłem dokumenty, w deszczowy wtorkowy wieczór, przeznaczenie w końcu stanęło przed moimi oczami.

Jechałem do domu z pracy i zatrzymałem się na stacji benzynowej, żeby zatankować. Miałem dziwne przeczucie – coś w żołądku podpowiadało mi, żebym kupił los na loterię. Kumulacja była ogromna, ponad 600 milionów dolarów.

Nigdy nie grałem w loterię, zazwyczaj uważając to za stratę pieniędzy. Ale tego wieczoru poczułem się szczęściarzem. Wszedłem na stację benzynową, kupiłem butelkę wody i poprosiłem o los. Sprzedawca go wydrukował, a ja wsunąłem do portfela, nawet nie patrząc na liczby.

Wróciłem do domu i zrobiłem obiad. David już tam był, siedział w ciemnym salonie i oglądał telewizję. Ledwo podniósł wzrok, kiedy wszedłem. Był w fatalnym humorze, narzekał na gospodarkę i swoją pracę – te same narzekania, które zawsze wygłaszał.

Jedliśmy w milczeniu.

Później tego wieczoru usiedliśmy na kanapie, żeby obejrzeć wiadomości. Ogłosili numery loterii. Wyjąłem los z portfela, ot tak, dla zabawy, niczego się nie spodziewając.

Przeczytałem pierwszy numer.

Pasowało.

Przeczytałem drugi.

Pasowało.

Serce zaczęło mi walić w piersi. Sprawdziłem trzeci, czwarty i piąty.

Każda pojedyncza liczba pasowała.

Miałem zwycięski los.