Mój mąż poprosił mnie, żebym „pożyczyła” siostrę na jego zjazd – powiedział, że tylko na jeden wieczór. Ale sposób, w jaki ćwiczyli moje wspomnienia, wydawał się zbyt realistyczny… a ten jeden telefon, który wykonałam, zmienił wszystko.

„To wszystko? W porządku?”

„Co mam ci powiedzieć, Damenie? Że ci wybaczam? Że życzę ci szczęścia?”

Oparłem się o framugę drzwi.

„Nie. Mam nadzieję, że spędzisz resztę życia, pamiętając to, co wyrzuciłeś. Mam nadzieję, że za każdym razem, gdy przydarzy ci się coś dobrego, gdzieś z tyłu głowy usłyszysz cichy głosik przypominający, że na to nie zasługujesz”.

Wzdrygnął się, jakbym go uderzył.

„Zmieniłeś się.”

„Nie. Po prostu przestałem udawać kogoś, kim nie jestem, żebyś mógł poczuć się lepiej.”

Cofnąłem się i położyłem rękę na drzwiach.

„Żegnaj, Damenie.”

Zamknąłem je zanim zdążył odpowiedzieć.

Nikki dzwoniła do mnie dwa razy w tym pierwszym tygodniu. Nie odebrałem. Zostawiła wiadomości głosowe z pytaniem, czy możemy porozmawiać, czy jest jakiś sposób, żeby naprawić nasz związek, czy mógłbym chociaż płacić jej czynsz, dopóki się nie ułoży. Usunąłem je, nie słuchając dalej niż kilka słów.

Miesiąc później pojawiła się w moich drzwiach. Zobaczyłem ją przez wizjer i nie otworzyłem. Stała tam przez dziesięć minut, pukając i wołając moje imię, zanim w końcu dała za wygraną i odeszła.

Dwa miesiące później dowiedziałam się od kuzynki, że ona i Damen próbowali się ułożyć. Przeprowadzili się razem do małego mieszkania w gorszej części miasta. Damen dostał pracę w magazynie za 12 dolarów za godzinę. Nikki dostała zmiany w restauracji, gdzie napiwki ledwo wystarczały na benzynę. Wymarzone życie, które ćwiczyli w moim salonie, przerodziło się w kłótnie o rachunki i o to, kto ma kupić jedzenie. Rozstali się, zanim jeszcze podpisali umowę najmu.

Nikki wróciła do naszych rodziców. Damen zniknął gdzieś, gdzie nikt nie zadał sobie trudu, żeby go znaleźć.

Jackson i ja nie spieszyliśmy się. Obiady przerodziły się w weekendy. Weekendy w wyjazdy. Wyprawa do Włoch, o której zawsze marzyłam, w końcu się odbyła. Spędziliśmy dwa tygodnie, jedząc makaron i pijąc wino, i ani razu nie rozmawiając o Damenie.

Sześć miesięcy po zjeździe Jackson poprosił mnie, żebym się do niego wprowadziła. Zgodziłam się bez wahania, bo wiedziałam, że naprawdę mnie chce.