Mój brat w Święto Dziękczynienia wstał i oznajmił, że rodzice przekazują mu rodzinny interes – a ja od początku byłem zdecydowany, żeby „absolutnie nic nie dostać”. Powoli upiłem łyk napoju, spojrzałem na tatę i zapytałem: „Mam im powiedzieć teraz, czy ty chcesz?”.

Nie jako menedżer. Nie na żadnym stanowisku kierowniczym.

Pracował na pół etatu na sali sprzedaży, trzy dni w tygodniu, w koszulce polo Summit z wyhaftowanym na piersi swoim nazwiskiem. Pomagał klientom w doborze odpowiednich wierteł i osprzętu. Opowiadał historie o projektach, nad którymi pracował w przeszłości.

Bez ciężaru bycia „szefem”, był w tym dobry. Klienci go lubili. Lubił czuć się potrzebny, nie będąc przy tym szefem.

Nie zatrudniłem Kyle’a.

Z tego, co słyszałem, nadal pracuje w salonie samochodowym. Podobno nieźle mu idzie kręcenie filmików na ich Instagram. Nie rozmawiamy dużo, ale kiedy już wpadamy na rodzinne spotkania, to jest to uprzejme. Dwoje ludzi, którzy kiedyś byli braćmi, a teraz są kimś więcej niż tylko przyjaznymi nieznajomymi.

Jeśli chodzi o sklep Bennett Hardware, to już go nie ma. Oryginalny budynek przy Main Street stoi pusty, szyld zdjęty, okna zaklejone tapetą. Czasem, kiedy przejeżdżam przez miasto, dostrzegam ten pusty front i czuję ucisk w piersi.

Potem jadę dalej, z powrotem do Summit Hardware – z powrotem do biznesu, który sam sobie zbudowałem, tego, którego nikt mi nie odbierze przemową podczas kolacji z okazji Święta Dziękczynienia.