Moi teściowie i mój mąż zmusili mnie i moje dziecko do opuszczenia domu w środku padającego śniegu, aby chronić jego nową kochankę, nie wiedząc, że właśnie odziedziczyłam 2,3 miliarda dolarów po moim dziadku. W ciągu 24 godzin wywróciłam ich życie do góry nogami.

„Nic mi nie jest” – wyszeptałam. „Nic nam nie jest”.

Richard Blackwell wszedł z teczką skórzaną w ręku.

„Panie, potrzebuję chwili na osobności z panią Hayes” – powiedział. „To, co jej zaraz powiem, jest poufne”.

Doktor Miller i Jessica niechętnie wyszli.

Przywieźli Charlotte do mojego pokoju w inkubatorze na kółkach, żebym mogła ją zobaczyć. Nadal była pod obserwacją, ale w stabilnym stanie. Widok jej żywej i bezpiecznej rozerwał coś we mnie i znowu zaczęłam płakać.

Richard przysunął krzesło do mojego łóżka.

„Olivio” – powiedział – „twoja matka nazywała się Katherine Davenport, zanim stała się Katherine Hayes. Twój dziadek to William James Davenport, założyciel i prezes Davenport Global Industries”.

Pokazał mi zdjęcie starszego mężczyzny o łagodnych oczach i imponującej postawie. Nigdy wcześniej go nie widziałem.

„Nigdy go nie widziałam” – powiedziałam. „Moja mama nigdy nie mówiła o swojej rodzinie. Mówiła, że ​​wszyscy nie żyją”.

Richard pokręcił głową.

„Twoja matka uciekła z domu w wieku dziewiętnastu lat po kłótni z ojcem o twojego ojca, mężczyznę z o wiele skromniejszego środowiska. William uważał, że wykorzystuje ją tylko dla pieniędzy – i miał rację. Ale Katherine była uparta i dumna. Wyjechała z niczym, zmieniła nazwisko i przeprowadziła się do innego stanu. Pracowała na trzech etatach, żeby wychować cię samotnie po tym, jak ojciec porzucił cię, gdy miałaś dwa lata. Jej duma nie pozwalała jej go szukać. Jego duma nie pozwalała Williamowi przeprosić. Dwie uparte osoby, które się kochały, ale nie potrafiły przezwyciężyć swojego ego”.

Zatrzymał się.

„Kiedy twoja matka zginęła pięć lat temu w wypadku samochodowym, William był zdruzgotany. Śledził ją od lat, stale obserwując, ale nigdy się nie zbliżając. Potem zaczął cię szukać. Znalazł cię dwa lata temu – zaraz po tym, jak wyszłaś za mąż za Ethana”.

Zaparło mi dech w piersiach.

„Od dwóch lat William cię obserwuje” – kontynuował Richard. „Miał ochronę, która cię śledziła, i kamery monitorujące rezydencję Sterlingów. Widział wszystko, co ci zrobili”.

Pokazał mi nagrania: Victoria zmuszająca mnie do obsługi gości, James traktujący mnie jak nieopłacaną pracownicę, okrucieństwo Chloe, obojętność Ethana. Każde upokorzenie.

„Dlaczego mi nie pomógł?” Mój głos się załamał.

„William chciał” – powiedział cicho Richard. „Ale jego prawnicy – ​​w tym ja – radzili mu czekać. Potrzebowaliśmy żelaznej ochrony prawnej dla twojego spadku. W ten sposób nikt nie mógłby twierdzić, że wyszłaś za Ethana dla pieniędzy, ani Sterlingowie nie mogliby niczego kwestionować. Tworzyliśmy strukturę powierniczą, która chroniłaby cię przed wszystkimi. Plan zakładał, że William przedstawi ci się dzień po porodzie – 15 lutego. Dzisiaj”.

Pomyślałem o nieodebranym połączeniu.

„Ten telefon z nieznanego numeru wczoraj wieczorem” – wyszeptałem. „W. Davenport.”

Richard skinął głową.

„To był William. Leciał z zagranicy. Chciał ci powiedzieć, że będzie dziś rano w szpitalu, żeby cię w końcu poznać”.

Głos Richarda po raz pierwszy zadrżał.

„Jego samolot wylądował o 6:30. Poszedł prosto do samochodu. Zadzwoniłem, żeby potwierdzić godzinę spotkania. Zapytał, jak się czujesz. Powiedziałem mu, że zostałeś wypisany ze szpitala i nie wiemy, gdzie jesteś. Lokalizator GPS zlokalizował cię w rezydencji Sterlingów”.

„Lokalizator GPS?” powtórzyłem.

„Bransoletka twojej matki” – powiedział. „Ta, którą nosisz codziennie od lat. William miał w niej wbudowany medyczny chip GPS. Wodoodporna, bateria wystarczająca na pięć lat, czujniki ciepła”.

Dotknąłem gołego nadgarstka.

„Bransoletka… zgubiłam ją na śniegu.”

„Tak cię znaleźliśmy” – powiedział Richard. „O 3:47 rano czujnik temperatury uruchomił alarm – badany wszedł w strefę hipotermii. Natychmiast zadzwoniłem do Williama. Uzyskał dostęp do transmisji na żywo z monitoringu, którą mieliśmy na posesji Sterling”.

Richard pokazał mi nagranie na tablecie. Cały atak. Chloe na żywo. Wleczenie mnie. Zrzucenie ze schodów. Krew na śniegu. Charlotte omal nie umierająca. Wszystko z datą i czasem.

„William zobaczył to nagranie o 7:05 rano w swoim samochodzie” – powiedział Richard łamiącym się głosem. „O 7:15 zadzwonił do mnie jego kierowca. William stracił przytomność. Rozległy zawał serca. Ratownicy medyczni przyjechali o 7:21. Stwierdzono zgon o 7:43”.

Ta miażdżąca ironia uderzyła mnie jak cios pięścią.

„Olivio” – powiedział cicho Richard – „kiedy zrzucili cię ze schodów o 3:47 rano, byłaś tym, kim cię przedstawiali – biedną, bezradną, śmieciem w ich oczach. Ale o 7:43 rano, cztery godziny później, kiedy śmierć Williama została prawnie zarejestrowana, zostałaś jedyną spadkobierczynią imperium wartego 2,3 miliarda dolarów. Zrzucili cię na śnieg, kiedy nie miałaś nic. Ale zanim upadłaś na ziemię, a zegar zaczął odliczać do 7:43, byłaś już multimiliarderką. Tylko jeszcze o tym nie wiedzieli”.

Wpatrywałam się w niego, nie mogąc tego pojąć.

„Twój dziadek umarł, patrząc, jak cię krzywdzą” – kontynuował Richard – „wiedząc, że zaraz da ci moc, dzięki której będziesz mógł ich wszystkich zniszczyć”.

Podał mi kopertę. Gruby papier, gęsty atrament. Pismo Williama.

Otworzyłam ją drżącymi rękami i czytałam ze łzami w oczach.

Moja najdroższa Olivio, jeśli to czytasz, to znaczy, że mnie nie ma. Tak mi przykro. Czekałam zbyt długo. Leciałam do domu, żeby w końcu cię poznać. Żeby powiedzieć ci, że przepraszam za to, że zawiodłam twoją matkę, że nie znalazłam cię wcześniej, że patrzyłam, jak ta rodzina cię krzywdzi, nic nie robiąc. Chciałam najpierw mieć gotową ochronę prawną. Chciałam się upewnić, że nikt nigdy nie odbierze ci tego, co ci daję. Ale powinnam była cię najpierw chronić. Widziałam nagranie z monitoringu dziś rano. Patrząc, jak wyrzucają ciebie i Charlotte w śnieg, zdałam sobie sprawę, że popełniłam straszny błąd. Moje serce tego nie zniesie. Dosłownie. Ale nawet po śmierci mogę cię chronić. Wszystko, co zbudowałam, należy do ciebie: 2,3 miliarda dolarów, czterdzieści firm, nieruchomości w osiemnastu krajach – wszystko. Przejmij to imperium. Wykorzystaj je. Pokaż im, co naprawdę znaczy krew Davenportów. Nigdy więcej nikomu się nie kłaniaj. Spraw, by zapłacili za każdy cios, każdą łzę, każdą chwilę, w której sprawili, że poczułaś się nic nieznacząca. Nie jesteś śmieciem. Jesteś moją wnuczką. Masz ogromną moc i żałuję, że nie będę mógł zobaczyć Twojego sukcesu. Z całą moją miłością,

Twój dziadek, William.

Przytuliłam list do piersi i szlochałam.

Charlotte spała bezpiecznie w swoim łóżeczku obok mnie. W końcu poczuła się naprawdę bezpieczna.

„Fundacja jest już ustanowiona” – powiedział cicho Richard. „Wszystko przechodzi na ciebie natychmiast. Bez postępowania spadkowego, bez opóźnień. Podatek spadkowy jest już pokryty. Rada dyrektorów została poinformowana. Olivio, od godziny 8:00 rano jesteś przewodniczącą zarządu Davenport Global Industries”.

Zatrzymał się.

„A rodzina Sterlingów nie ma o tym pojęcia”.

Otarłam łzy, ale coś nowego zagościło w mojej piersi. Coś zimnego. Coś ostrego. Coś, co nigdy więcej nie chciało być bezsilne.

„Opowiedz mi wszystko o ich biznesach” – powiedziałem spokojnym głosem. „Każdą słabość. Każdą słabość”.

Richard po raz pierwszy się uśmiechnął.

„Teraz” – powiedział – „brzmisz jak twój dziadek”.

Następnego dnia, 16 lutego, siedziałem na wózku inwalidzkim w prywatnej sali konferencyjnej Davenport Global. Wciąż dochodziłem do siebie, ale musiałem zrozumieć, co teraz mam pod kontrolą. Charlotte siedziała obok mnie w designerskim wózku, pod opieką pielęgniarki neonatologicznej z Davenport Medical. Była zdrowa, żółtaczka już ustępowała.

Richard stał na czele stołu, trzymając w rękach dwie oprawione w skórę teczki.

„Sterling Industries” – zaczął. „Zacznijmy tutaj”.

Otworzył pierwszy folder i obrócił go w moją stronę. Rzędy liczb, wykresy, kolumny zaznaczone na czerwono.

„Sterling Industries jest w katastrofalnym zadłużeniu” – powiedział. „Łącznie osiemdziesiąt trzy miliony dolarów”.

Mówiąc to, wskazywał na różne fragmenty.

„James przywłaszczył dwanaście milionów dolarów z funduszu emerytalnego na swoje wydatki osobiste. Nieudane przedsięwzięcia biznesowe kosztowały ich trzydzieści jeden milionów. Łączna wartość kredytów operacyjnych to czterdzieści milionów. Są trzy miesiące od całkowitego bankructwa, jeśli nie zdobędą nowego kapitału”.

Przesunął w moją stronę kolejny dokument.

„James złożył w zeszłym miesiącu wniosek o kontrakt z Davenport Global o wartości siedemdziesięciu pięciu milionów dolarów. Rządowy kontrakt obronny, w którym jesteśmy pośrednikami. To ich jedyna nadzieja na przetrwanie i to my decydujemy, czy go zdobędą, czy nie”.

Spojrzał mi w oczy.

„Ty to kontrolujesz. Jesteś prezesem.”

Otworzył drugi folder.

„Butiki Victorii. Sterling Style. Pięć lokalizacji, wszystkie w budynkach należących do Davenport Global. Ma czterysta osiemdziesiąt tysięcy dolarów zaległości w czynszu. Umowy najmu podlegają przedłużeniu za czterdzieści siedem dni”.

Dotknął ostatniego zestawu dokumentów.

„A najlepsze: zaniżała swoje dochody w urzędzie skarbowym. Mamy dowody na około 2,3 miliona dolarów uchylania się od płacenia podatków”.

„Czy możemy ją zgłosić?” zapytałem.

„Już przygotowałem anonimowy cynk” – powiedział Richard. „Czekam tylko na twoją autoryzację”.

Dał znak innemu mężczyźnie przy stole, prywatnemu detektywowi o bystrym spojrzeniu.

„Khloe Sterling” – powiedział śledczy, otwierając kolejny plik. „Ma trzydzieści dwa lata, choć na wszystkich portalach społecznościowych twierdzi, że ma dwadzieścia sześć”.

Położył jej prawo jazdy obok wydrukowanego opisu z jej Instagrama. Daty się nie zgadzały.

„Wiele operacji plastycznych, żadna nie została zadeklarowana” – kontynuował. „Rhinoplastyka w 2019 roku. Powiększenie piersi w 2020 roku. Wypełniacze policzków, botoks, ciągłe wstrzykiwanie substancji w usta, brazylijski lifting pośladków w 2021 roku. Jej kontrakt modelingowy z agencją Prestige wyraźnie zastrzega brak poważnych, nieujawnionych zabiegów. To podstawa do natychmiastowego rozwiązania umowy”.

„Kto jest właścicielem Prestige Agency?” zapytałem.

„Od wczoraj tak” – powiedział Richard. „Davenport Global kupił to dwa tygodnie temu. Khloe jeszcze o tym nie wie”.

Otworzył następny plik.

„Teraz Ethan.”

Prywatny detektyw przesunął po stole wydrukowany zapis grupowego czatu.

„Zakład o studia, w pełni udokumentowany. Czat grupowy z ośmioma uczestnikami. Żaden z nich nie był na tyle mądry, żeby go usunąć”.

Przeczytałem wiadomości.

Brad Miller:
„Ej, nie ma mowy, żebyś przeżył trzy lata w związku małżeńskim z tą spłukaną laską. Lol.”

E. Sterling:
„100 tysięcy to znaczy, że mogę. Najłatwiejsze pieniądze na świecie”.

Chad Morrison:
„A co jeśli się dowie?”

E. Sterling:
„Nie zrobi tego. Jest zbyt głupia i zdesperowana, żeby cokolwiek kwestionować”.

Było więcej. Cały film z wieczoru kawalerskiego. Ethan przechwalający się, że zamknie oczy i będzie udawał, że jestem Sophią, i wszyscy się śmiali.

Śledczy przerzucił stronę na inną stronę.

„Ethan przywłaszczył sobie również 3,8 miliona dolarów z Sterling Industries, żeby sfinansować swój związek z Sophią. James o tym wiedział, ale to zatuszował, bo jest z rodziny”.

„A Sophia?” zapytałem cicho.

Śledczy uśmiechnął się ponuro i otworzył ostatni plik.

„Sophia Beaumont nie istnieje” – powiedział. „Jej prawdziwe nazwisko to Alexandra Marie Thompson”.

Pokazał zdjęcie policyjne z Kalifornii z 2019 r.

„Profesjonalna oszustka. Trzy udokumentowane przypadki. Przypadek pierwszy: 2018, zaręczona z milionerem technologicznym, sfingowała ciążę, ukradła czterysta tysięcy dolarów, zniknęła przed rzekomym poronieniem. Przypadek drugi: 2020, zaręczona z menedżerem funduszu inwestycyjnego, sfingowała ciążę, ukradła sześćset pięćdziesiąt tysięcy dolarów, zniknęła. Przypadek trzeci: 2021, zaręczona z dyrektorem firmy farmaceutycznej, ponownie sfingowała ciążę, została złapana, zanim dali jej pieniądze. Nie stawiła się w sądzie. Jest nakaz aresztowania za oszustwo, niestawiennictwo, kradzież tożsamości i oszustwo elektroniczne”.

Przesunął palcem po wydrukowanym zrzucie ekranu.

„Zdjęcie USG, które opublikowała z Ethanem? Kupione na forum dark web za dwieście dolarów. Obrysowaliśmy je”.

„Czy Ethan o tym wszystkim wie?” – zapytałem.

“Jeszcze nie.”

Zastanowiłem się przez chwilę.

„Jeśli teraz ujawnię Sophię, Ethan stanie się ofiarą” – powiedziałem powoli. „Biedny on, oszukany przez oszusta”.

Usta Richarda wykrzywiły się.

„Szybko się uczysz. Zostawimy Sophię na później, kiedy wyrządzi największe szkody.”

Przez następne osiem tygodni zaszła we mnie pewna transformacja.

Pierwszy tydzień upłynął pod znakiem przetrwania i podstaw. Fizjoterapia barku i cesarskiego cięcia. Nauka trzymania Charlotte bez nadwyrężania szwów, a jednocześnie czytanie raportów kwartalnych. Richard nauczył mnie czytać sprawozdania finansowe i dostrzegać słabości w bilansach. Uczęszczałam na spotkania i nic nie mówiłam, po prostu słuchałam i chłonęłam.

W drugim tygodniu zostałam bizneswoman. Ukończyłam intensywny kurs zarządzania z kadrą kierowniczą Davenport. Studiowałam słabości Sterling Industries, a mój długopis bez przerwy przesuwał się po arkuszach papieru. Dowiedziałam się, kim są ich najwięksi wierzyciele, gdzie są nadmiernie zadłużeni, gdzie James poszedł na łatwiznę. Wygłosiłam swoją pierwszą krótką prezentację dla zarządu na temat działu technologicznego.

To był pełen sukces.

W trzecim tygodniu moja powierzchowność uległa zmianie. Zabrali mnie na zakupy – nie po błyszczące suknie, ale po zbroje. Garnitury od projektantów, marynarki z wyciętymi ramionami, dopasowane spodnie, obcasy, które sprawiały, że mojej postawy nie dało się zignorować. Moje włosy zmieniły się z prostego brązu w elegancki platynowy blond balayage. Miałam profesjonalne lekcje makijażu, szkolenia medialne dotyczące mojego głosu i postawy.

„Stań tak, jakbyś był właścicielem tego miejsca” – powiedział mój trener, krążąc wokół mnie, gdy stałam przed lustrzaną ścianą.

„Tak”, odpowiedziałem.

W czwartym tygodniu dowiedziałem się o sile. Uczęszczałem na kursy samoobrony. Przysiągłem sobie, że nigdy więcej nie poczuję się fizycznie bezbronny. Warsztaty negocjacyjne z Richardem. Godziny z zespołem prawnym Davenporta, ucząc się, jak legalnie zniszczyć kogoś, kto uważał się za nietykalnego. Ćwiczyłem przed lustrem swoją twarz dyrektora.

Zimny. Kontrolowany. Niezniszczalny.

Tygodnie piąty i szósty były przeznaczone na posunięcia strategiczne.

Davenport Global po cichu wykupił długi Sterling Industries od piętnastu różnych wierzycieli za pośrednictwem firm-słupów. Mój podpis autoryzował każdy przelew. Spółka holdingowa przejęła Prestige Agency, tę, która reprezentowała Khloe. Biegli rewidenci przeszukali księgi rachunkowe Victorii. Specjalista ds. łączników z IRS przygotował raporty.

W siódmym tygodniu zastawiamy pułapkę.

Pracowałam z zespołem projektowym nad prezentacją dla zarządu. Zmusiłam się do obejrzenia nagrania z mojego napadu, każdej brutalnej sekundy, gdy byłam ciągnięta po marmurze i rzucana w śnieg. Odzyskaliśmy nagranie z monitoringu z rezydencji Sterlingów dzięki pokojówce, która tej nocy zabrała moją bransoletkę z zawieszką. Zapłaciłam jej pięćdziesiąt tysięcy dolarów za zawieszkę i nagranie, które potajemnie nagrała telefonem. Anonimowe przecieki na temat Khloe trafiły do ​​blogów plotkarskich. Zaplanowano spotkanie z Jamesem w sprawie kontraktu obronnego.

Tydzień ósmy przeznaczony był na ostatnie przygotowania.

Ćwiczyłam przemówienie przed zarządem bez przerwy przed lustrem. Charlotte miała już dwa miesiące – zdrowa, różowa, wierzgała nogami w powietrzu, a nianie ją głaskały. Stałam tam w idealnie skrojonym białym garniturze, z idealnie platynowymi włosami i idealnie pomalowanymi ustami w kolorze czerwonej szminki.

„Zniszczmy ich” – powiedziałem do swojego odbicia.

Spotkanie ze Sterlingsami zaplanowano na 12 kwietnia.

Nie mieli pojęcia, z kim będą musieli się zmierzyć.

Dziesięć dni wcześniej, 2 kwietnia, Khloe publikowała codziennie posty z wakacji na plaży na Karaibach, opłaconych przez rodziców. Jej najnowszy podpis pod zdjęciem w bikini brzmiał:

„26 lat i żyję pełnią życia. #błogosławieni #naturalnepiękno #bezfiltra”

Czterysta osiemdziesiąt sześć tysięcy obserwujących.

Zadzwoniłem do niej ze swojego starego numeru, który wciąż miała w kontaktach.

Odpowiedziała śmiejąc się.

„O mój Boże, to te śmieci” – powiedziała. „Włączę jej głośnik”.

W tle słyszałam szum fal, brzęk szklanek, śmiech Sophii i głos Victorii.

„Olivio, jak tam życie w rynsztoku?” zapytała Khloe. „Znalazłaś już schronisko dla bezdomnych, które przyjmuje dzieci?”

Starałam się mówić cicho, krucho, drżąco. Grałam, ale niewiele trzeba było, żeby wywołać strach.

„Chciałam tylko zapytać, czy mogłabyś rozważyć jeszcze raz tę sprawę z opieką społeczną” – powiedziałam. „Proszę. Bardzo tęsknię za Charlotte”.

Sprawa opieki społecznej została po cichu zamknięta na moją korzyść kilka tygodni temu. Oni o tym nie wiedzieli.

„Och, kochanie” – powiedziała Khloe zachwycona – „nawet opieka społeczna nie chciała twojego dziecka. Jesteś żałosną matką. Ale hej, przynajmniej ślub Ethana i Sophii jest w przyszłym miesiącu. Jesteś zaproszona – obejrzyj go z wejścia dla gości.”

Śmiech w tle. Głos Victorii:

„Powiedz jej, że już zapomnieliśmy o jej istnieniu. Sophia, powiedz jej.”

Ton Sophii był słodki i syropowy.

„Ethan mówi, że ostatnie trzy lata były najgorszymi w jego życiu” – powiedziała. „Nigdy nie był szczęśliwszy niż teraz, kiedy się od ciebie uwolnił”.

Khloe prychnęła.

„Wiesz co, Olivio? Zawsze byłaś nikim i zawsze będziesz nikim. Ale dzięki za rozrywkę. Pa.”

Rozłączyła się, wciąż się śmiejąc.

Byłem w swoim biurze w Davenport Global, z włączonym głośnikiem w telefonie. Richard opierał się o okno, skrzyżował ramiona, a jego twarz była nieodgadniona.

„Czy dostałeś to, czego potrzebowałeś?” zapytał.

„Tak” – powiedziałem. „Wykonaj pakiet Khloe”.

3 kwietnia o godzinie 6:00 rano popularny blog plotkarski opublikował historię:

„Influencerka na Instagramie Khloe Sterling: Kłamstwa kryjące się za polubieniami”.

Artykuł był brutalny i drobiazgowy. Jej prawdziwe prawo jazdy wskazywało na trzydzieści dwa lata, a nie dwadzieścia sześć. Dokumentacja medyczna – legalnie uzyskana w drodze audytów rozliczeniowych – zawierająca listę zabiegów korekcji nosa, implantów piersi, przeszczepu tłuszczu, botoksu, wypełniaczy i całego katalogu. Zdjęcia „przed” i „po”. Dowody na to, że rodzice finansują siedemdziesiąt procent jej życia. Zrzuty ekranu z e-maili, w których kłamała markom na temat swojego wieku.

Historia stała się viralem w niecałe dwie godziny.

KhloeSterlingExposed numerem jeden w trendach.
Twórcy TikToka przeanalizowali każde z jej zdjęć. YouTuberzy-kosmetolodzy nakręcili dwudziestominutowe analizy zatytułowane „Khloe Sterling nas okłamała”. Sponsorzy zaczęli się wycofywać.

Duża marka kosmetyczna:
„Z powodu wprowadzenia w błąd kończymy naszą współpracę”.

Marka odzieżowa:
„Domagamy się uczciwości. Twoja umowa zostaje rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym”.

Firma produkująca herbatę dietetyczną:
„Kończymy współpracę z powodu naruszenia naszego zaufania”.

W ciągu następnych czterech godzin zniknęło kolejnych dwanaście kontraktów.

O godzinie 9:00 agencja modelek Prestige wysłała e-mail:

Droga Khloe,
Z powodu naruszeń umowy dotyczących nieujawnionych procedur i podania nieprawdziwych informacji o Twoim wieku, rozwiązujemy Twoją umowę ze skutkiem natychmiastowym. Prosimy o zwrot całego mienia agencji do końca dnia.

Khloe nie miała pojęcia, że ​​jestem właścicielką agencji.

O godzinie 11:00 rozpoczęła transmisję na żywo na Instagramie, szlochając, a tusz do rzęs spływał jej po twarzy.

„Chłopaki, to wszystko kłamstwa!” – krzyknęła. „Mam dwadzieścia sześć lat. Nigdy nie miałam operacji plastycznej. To Photoshop. Ktoś próbuje mnie zniszczyć”.

Komentarze były bezlitosne.

„Mamy twoje prawo jazdy, siostrzyczko”. „Po prostu się przyznaj. Okłamałaś nas”.

„Przestaję obserwować”.

Czterdzieści siedem tysięcy osób oglądało jej załamanie na żywo. Liczba obserwujących spadła jak wodospad.

486 tys., 450 tys., 420 tys.

380 tys.

Wiktoria do niej zadzwoniła.

„Zejdź z Instagrama natychmiast” – warknęła. „Tylko pogarszasz sytuację”.

„Mamo, ktoś ujawnił całą moją historię choroby” – krzyknęła Khloe. „Jak to w ogóle jest legalne?”

„Nie obchodzi mnie to. Napraw to.”

W ciągu tygodnia liczba obserwujących Khloe spadła do 180 000. Brak sponsorów. Brak agencji. Plotkarskie blogi żerują na niej codziennie. Jej imię stało się żartem.

Zadzwoniła ponownie do Victorii.

„Czy możesz zmusić tatę, żeby to naprawił?” – szlochała.

„Twój ojciec ma własne problemy” – powiedziała chłodno Victoria. „Sterling Industries ma kłopoty. Sam sobie z nimi poradzisz”.

Oglądałem relację z wydarzeń z nią i Richardem.

„Faza pierwsza zakończona” – powiedział. „Khloe zneutralizowana”.

„Nazwała mnie śmieciem” – powiedziałem cicho. „Transmitowała na żywo mój atak dla zabawy. Zasłużyła na wszystko, co ją spotkało”.

Richard spojrzał na mnie.

„Kto następny?”

„Sophia” – powiedziałem. „W takim razie zostawmy Victorię i Jamesa na salę konferencyjną”.

5 kwietnia, w rezydencji Sterlingów, Ethan i Sophia mieszkali razem, planując majowy ślub. Sophia miała na sobie drogi sztuczny brzuch ciążowy pod markowymi sukienkami. Victoria przeglądała katalogi ślubne.

Przyszła nieoznakowana koperta zaadresowana na Ethana.

Otworzył go w swoim gabinecie.

W środku znajdowały się wszystkie akta Sophii. Zdjęcie policyjne. Zapis wcześniejszych oszustw. Sfingowane ciąże. Kopie USG, które kupiła online. Wyciągi bankowe z setkami tysięcy skradzionych pieniędzy.

Na górze notatka:

Ethan, przez trzy lata czułem się jak śmieć. Teraz wiesz, jak to jest być oszukanym. Sprawdź jej brzuch. To podróbka. Proszę bardzo.

—Przyjaciel

Wpadł do sypialni, w której Sophia szykowała się do lunchu.

„Kim ty właściwie jesteś?” – zażądał, rzucając w nią teczką.

„Kochanie, mogę ci to wyjaśnić…” – wyjąkała.

„Nawet nie masz na imię Sophia” – krzyknął. „Jesteś oszustką”.

Próbowała go ominąć. Złapał ją za ramię. Rękaw zaczepił się o szufladę. Brzuch ciążowy odpadł i upadł na podłogę z głośnym hukiem.

Nastąpiła ogłuszająca cisza.

Victoria wbiegła i zamarła. James podniósł teczkę i zaczął ją przeglądać.

„Jest poszukiwana w Kalifornii” – powiedział złowrogim głosem. „Oszustwo. Kradzież tożsamości. Oszustwo elektroniczne”.

Sophia rzuciła się na torebkę. James zablokował drzwi.

„Nigdzie nie pójdziesz” – powiedział. „Dzwonię na policję”.

O godzinie 11:30 przybyła lokalna policja z nakazem aresztowania wydanym przez Kalifornię.

„To pułapka!” krzyknęła Sophia, gdy ją skuli. „Ktoś wysłał te informacje. Ktoś nas namierza!”

„Kto w ogóle wiedziałby o Khloe?” – powiedziała powoli Victoria, wyrażając to, co wszyscy myśleli. „Najpierw Khloe, teraz Sophia. Ktoś nas goni”.

James próbował to zignorować.

„Nie bądź paranoikiem. To zbieg okoliczności.”

Ale jego mina mówiła, że ​​sam sobie nie wierzy.

Tej nocy Ethan siedział sam w gabinecie i pił. Jego trzyletnie małżeństwo było zakładem. Jego „ciężarna narzeczona” była oszustką. Firma upadała. Wszystko, czego dotknął, gniło.

Wyciągnął mój stary numer, wpatrywał się w niego, zatrzymując kciuk nad przyciskiem połączenia.

Wiktoria weszła.

„Nawet o tym nie myśl” – warknęła.

„Może byliśmy dla niej zbyt surowi” – ​​mruknął. „Dziecko… Charlotte… to moja córka. A ja…”

Wiktoria go uderzyła.

„Ta kobieta odeszła. Jest nikim. Skup się na tym, co ważne. Na ratowaniu rodzinnego biznesu”.

„A co, jeśli ktoś zaatakuje nas za to, co zrobiliśmy Olivii?” zapytał cicho.

Wiktoria się zaśmiała.

„Olivia? Ta żałosna dziewczyna pewnie leży martwa w rowie. Nie ma ani środków, ani rozumu, żeby nas ścigać”.

Oglądałem je na zhakowanym kanale bezpieczeństwa, z zimną, pozbawioną wyrazu twarzą.

6 kwietnia oglądałem na kamerach, jak Sterlingowie rozwalają się nawzajem.

„Możesz tu zostać” – powiedział Richard. „Zabierz Charlotte. Przenieś się gdzie indziej. Niech się sami zniszczą. Nie musisz ich więcej widzieć”.

Spojrzałam na moją dwuipółmiesięczną córeczkę, która uśmiechała się w łóżeczku i chwytała za karuzelę wiszącą nad nią.

„Może masz rację” – powiedziałem. „Może zemsta nie jest tego warta. Oni już się rozpadają. Ja po prostu chcę spokoju. Chcę, żeby Charlotte dorastała z dala od tego wszystkiego”.

Zacząłem oglądać europejskie biura Davenporta. Wyobraziłem sobie spokojniejsze życie, z dala od Sterlingów.

Przez krótką chwilę naprawdę rozważałem miłosierdzie.