Moi rodzice zakazali angielskiego i prowadzili nasz dom jak siedmiodniowe więzienie językowe – francuskie poniedziałki, niemieckie wtorki, mandaryńskie środy – aż jedno wyszeptane angielskie słowo sprawiło, że w kuchni zapadła cisza. Próbowałam przetrwać, wymyślając „dialekt”, który nie istniał, i przez dwa tygodnie wszystkich oszukiwałam… aż w końcu sprowadzono prawdziwych ekspertów, harmonogramy mnożyły się na każdej ścianie, a oddech mojego młodszego brata zaczął się łamać, wciąż przede mną.

W moim domu mówiło się płynnie sześcioma językami, albo nie mówiło się wcale.

Kiedy miałem osiem lat i niechcący użyłem francuskiego słowa, zamiast mówić po hiszpańsku, mama uderzyła mnie w twarz tak mocno, że spadłem z krzesła.

Widzisz, żadne z moich rodziców nie mówiło niczym innym niż po angielsku. Ale oboje byli kompletnie zafascynowani ideą, że osoby wielojęzyczne są lepsze i że zrujnowali sobie życie, znając tylko jeden język. Oglądali filmy, na których ludzie przełączają się między językami, a mama dosłownie płakała, jakie to piękne i jak głupio się czuła. Tata upijał się i wygłaszał tyrady o tym, że gdyby nauczył się języków w dzieciństwie, mógłby być kimś ważnym, zamiast pracować w magazynie.

Kiedy więc urodziła się moja starsza siostra, Louise, postanowili, że ich dzieci będą inne.

Każdy dzień tygodnia był przypisany do innego języka i musieliśmy mówić tylko tym językiem przez cały dzień. W poniedziałek był francuski, we wtorek niemiecki, w środę mandaryński, w czwartek arabski, w piątek rosyjski, w sobotę japoński. Niedziela była dniem powtórek, podczas których ćwiczyliśmy wszystkie języki.

Jeśli przypadkowo mówiłeś po angielsku lub pomyliłeś języki, byłeś natychmiast karany. Albo nie dostawałeś obiadu, zamykałeś się w pokoju na godziny, albo mama kazała ci pisać wersy w języku, który pomyliłeś.

Codziennie po szkole przychodzili do nas korepetytorzy. Moi rodzice nie rozumieli niczego, czego nas uczyli, ale obserwowali nas jak jastrzębie, żeby upewnić się, że wyglądamy na uczonych. Mój brat Wyatt miał 11 lat i już przed lekcjami miewał ataki paniki, bo korepetytorzy donosili rodzicom, jeśli nie robiliśmy wystarczająco szybkich postępów.

Mama i tata nagrywali nas i wysyłali filmy do dalekich krewnych, a następnie publikowali je w Internecie, np.

„Spójrz na nasze genialne dzieci.”

Gdy ktoś komplementował nasze umiejętności językowe, zachowywał się tak, jakby sam dokonał czegoś niesamowitego, mimo że nie rozumiał ani słowa z tego, co mówiliśmy.

Kiedy skończyłem 13 lat, mama i tata posadzili mnie i powiedzieli, że mam dokładnie dwa lata, żeby opanować wszystkie sześć języków, albo wyślą mnie do szkoły z internatem w Europie, specjalizującej się w intensywnej nauce języków. Pokazali mi broszurę i wyglądało to jak więzienie – dzieci w mundurkach siedziały w cichych klasach, bez telefonów do domu i bez odwiedzin przez pierwszy rok.

Tata powiedział,

„Skontaktowaliśmy się z nimi już i oczekują twojego przybycia, chyba że udowodnisz, że potrafisz to zrobić”.

Uczyłem się już jakieś cztery godziny dziennie po szkole i byłem cały czas wyczerpany. Moje oceny w szkole podstawowej spadały, bo byłem zbyt zmęczony, żeby skupić się na czymkolwiek poza językami. Wyatt też się rozpadał i zaczął mieć koszmary o korepetytorach.

Pewnego dnia po prostu pękłam.

Podczas lekcji mandaryńskiego zacząłem wymyślać bełkot, który brzmiał trochę jak mandaryński, i powiedziałem nauczycielowi, że ćwiczyłem z materiałami dla zaawansowanych. Nauczyciel wyglądał na zdezorientowanego i poprosił mnie o powtórzenie. Po prostu kontynuowałem ten sztuczny język, łącząc dźwięki, które nic nie znaczyły.

Kiedy moi rodzice zapytali, jak poszła lekcja, nauczyciel powiedział, że mówiłem w czymś, czego nie rozpoznał. Powiedziałem rodzicom, że to dialekt regionalny, którego nauczyłem się z filmików w internecie, i że nauczyciel najwyraźniej nie był wystarczająco wykształcony, żeby go zrozumieć.

Przez jakieś dwa tygodnie uchodziło mi to na sucho. Gadałem bzdury na lekcjach i mówiłem rodzicom, że korepetytorzy nie mają kwalifikacji, żeby mnie odpowiednio testować. Wyatt to zauważył i też zaczął to robić.

W końcu poczuliśmy ulgę.

Potem mama i tata sprowadzili ekspertów – prawdziwych profesorów lingwistyki z uniwersytetu, którzy biegle władali wszystkimi sześcioma językami. Testowali nas godzinami i od razu zorientowali się, że udawaliśmy.

Kiedy eksperci powiedzieli moim rodzicom, że mówiliśmy bełkotem, tata oszalał. Złapał wszystkie nasze książki do nauki języków i rzucał nimi w nas po kolei. Mama krzyczała, jak bardzo się wstydzi i jak zrobiliśmy z nich idiotów.

Zablokowali nam dostęp do internetu na dwa miesiące i podwoili czas nauki. Teraz mieliśmy korepetytorów rano przed zajęciami, wieczorem po zajęciach i przez cały weekend. Spałem może trzy godziny i zacząłem zasypiać na lekcjach.

Nie mogłam już tego znieść.

Poszłam do mojej szkolnej doradczyni i pokazałam jej siniaki na rękach, które powstały w wyniku…

Aktualizacja krótkich filmów

—Tata rzucał we mnie książkami. Zadzwoniła do opieki społecznej i tego samego dnia zabrali mnie i Wyatta.

Mieszkaliśmy w rodzinie zastępczej przez dwa miesiące i po raz pierwszy w życiu mogłam po prostu mówić po angielsku, kiedy tylko chciałam. Nie musiałam myśleć o odmianie czasowników ani zapamiętywaniu tonów. Wyatt zaczął przesypiać noce, a ja znowu zaczęłam lubić szkołę.

Potem mama i tata pojawili się w sądzie rodzinnym ze swoim prawnikiem i całą szóstką naszych nauczycieli.

Nauczyciele zeznali, że rzeczywiście robiliśmy dobre postępy i że edukacja wielojęzyczna jest korzystna dla dzieci. Zaprosili profesorów lingwistyki, którzy stwierdzili, że chociaż metody naszych rodziców były surowe, autentycznie się uczyliśmy i że oderwanie nas od tego środowiska zmarnowałoby lata postępów.

Louise zeznała, że ​​była wdzięczna za wychowanie, a Wyatt i ja po prostu byliśmy leniwi.

Sędzia orzekł, że musimy wrócić do domu.

Tego wieczoru tata posadził nas przy kuchennym stole i powiedział:

„Od teraz w tym domu nie ma już angielskiego. Mówisz sześcioma językami albo nie mówisz wcale”.

Siedziałem tam jak sparaliżowany, z dłońmi płasko przyciśniętymi do kuchennego stołu, żeby powstrzymać ich drżenie. Spojrzenie taty przeskakiwało ze mnie na Wyatta i z powrotem, czekając, aż któreś z nas popełni błąd, powie coś po angielsku, żeby udowodnić swoją rację.

Wyatt wpatrywał się w swoje kolana, a ja widziałam, jak jego klatka piersiowa porusza się zbyt szybko, jakby próbował powstrzymać płacz. Cisza ciągnęła się tak długo, że zaczęło mi dzwonić w uszach.

W końcu tata odsunął się od stołu i wyszedł. Mama poszła za nim, nie patrząc na nas.

Złapałam dłoń Wyatta pod stołem i ścisnęłam ją raz, po czym puściłam, bo nawet to wydawało się teraz niebezpieczne.

Siedzieliśmy tam jeszcze przez jakieś dziesięć minut, nie ruszając się, a potem wstałem i poszedłem do swojego pokoju, gdzie do drzwi wisiał już przyklejony plan zajęć.

Poniedziałek francuski. Wtorek niemiecki. Środa mandaryński. Czwartek arabski. Piątek rosyjski. Sobota japoński. Niedziela powtórka.

Ten sam harmonogram, który kontrolował moje życie od dzieciństwa. Tyle że teraz nie było od niego ucieczki.

Przebrałam się w piżamę i położyłam do łóżka, mimo że była dopiero 8:00, bo nie wiedziałam, co innego robić. Przez ścianę słyszałam, jak Wyatt krząta się po swoim pokoju, i przycisnęłam dłoń do ściany, marząc, żeby móc mu powiedzieć, że coś wymyślimy.

Ale ja sam w to nie wierzyłem.

Następnego ranka mama obudziła nas o 6:00 zamiast o 7:00.

Kiedy weszłam do kuchni, zobaczyłam nowe plany zajęć przyklejone do każdej ściany – kuchni, salonu, korytarza, łazienki, a nawet spiżarni. Gdziekolwiek spojrzałam, widziałam te sześć języków wpatrujących się we mnie.

Mama wskazała na poniedziałkowy plan lekcji języka francuskiego i powiedziała coś po francusku, co do czego byłam niemal pewna, że ​​zaczynamy. Zmusiłam się do przełączenia i odpowiedziałam po francusku, którą zrozumiałam. Skinęła głową i podała mi miskę płatków.

Wyatt wszedł, wyglądając na półprzytomnego, a mama warknęła na niego po francusku, żeby się obudził. Wzdrygnął się, ale odpowiedział po francusku.

Zjedliśmy śniadanie po francusku, po francusku przygotowaliśmy się do szkoły. I chociaż robiłam to od lat, teraz czułam się inaczej. Ciężej. Jakby słowa były zrobione z kamieni, które musiałam nosić.

W szkole w końcu znów mogłam mówić po angielsku. Ulga była tak wielka, że ​​prawie się rozpłakałam na lekcji.

Ale we wtorek wieczorem byłem tak zmęczony, że ledwo mogłem myśleć.

Korepetytor z niemieckiego wyszedł o 7:00, a ja wciąż miałem dwie godziny pracy domowej z niemieckiego. Wpatrywałem się w koniugacje czasowników, które zlewały się w jedno. Moja głowa opadła do przodu i gwałtownie się obudziłem.

A potem to się powtórzyło.

Za trzecim razem obudziłem się dopiero, gdy mama potrząsnęła moim ramieniem tak mocno, że aż bolało. Krzyczała na mnie po niemiecku, a ja próbowałem się skupić na tym, co mówiła, ale mój mózg był jak z gliny.

Kazała mi usiąść przy stole i dokończyć każde zadanie, stojąc nade mną przez cały czas, żebym znowu nie zasnął. Kiedy w końcu skończyłem, była prawie północ, a za sześć godzin musiałem wstać.

Dowlokłam się do łóżka i od razu zasnęłam.

Potem zadzwonił budzik i poczułem, że w ogóle nie spałem.

Następnego dnia w szkole ledwo mogłem utrzymać otwarte oczy na lekcji matematyki. Nauczyciel zapytał, czy dobrze się czuję, ale tylko skinąłem głową i spróbowałem usiąść prosto.

W środę wieczorem poczekałem, aż wszyscy pójdą spać, po czym wślizgnąłem się do kuchni, gdzie nasze plecaki wisiały przy drzwiach. Ręce mi się trzęsły, gdy wyrywałem z notesu maleńką karteczkę i pisałem po angielsku.

Razem przez to przejdziemy.

Sam widok angielskich słów, które postanowiłam napisać – bo chciałam, a nie dlatego, że ktoś mnie do tego zmusił – ścisnął mi gardło. Złożyłam kartkę tak drobno, jak się dało, i wsunęłam ją do przedniej kieszeni plecaka Wyatta, po czym pospieszyłam do swojego pokoju, zanim ktokolwiek mnie przyłapie.

Czwartkowy poranek był dniem arabskim i byłem wyczerpany, zanim jeszcze zaczęło się śniadanie. Siedzieliśmy przy stole, głośno odmieniając arabskie czasowniki, podczas gdy mama nas obserwowała.

Zobaczyłem, jak ręka Wyatta powędrowała do kieszeni plecaka. Wyciągnął z niej maleńką złożoną kartkę i szeroko otworzył oczy. Mama patrzyła w telefon, więc nie zauważyła, kiedy go przeczytał.

Wyatt spojrzał na mnie tylko na sekundę i skinął lekko głową – tak nieznacznie, że prawie tego nie zauważyłem.

Następnie wrócił do recytowania arabskich czasowników, jakby nic się nie stało.

Ale ta drobna więź, ta chwila, w której przyznaliśmy się do siebie w naszym prawdziwym języku, wydawała się jedyną prawdziwą rzeczą w tym całym koszmarze. Miałam ochotę płakać i uśmiechać się jednocześnie.

Zamiast tego po prostu odmieniałem czasowniki po arabsku i udawałem, że wszystko jest normalnie.

W piątkowe popołudnie w szkole szłam do swojej szafki, gdy musiałam się zatrzymać i oprzeć o ścianę, bo byłam tak zmęczona, że ​​kręciło mi się w głowie.

Pani Sutherland, moja pedagog szkolna, wyszła zza rogu i mnie zobaczyła. Podeszła i zapytała, czy w domu wszystko w porządku.

Chciałem jej wszystko opowiedzieć. Chciałem wyjaśnić o zasadzie „tylko po angielsku”, o harmonogramach na każdej ścianie, o tym, jak spałem może cztery godziny na dobę, o tym, jak mama kazała mi siedzieć do północy, żeby odrobić pracę domową.

Ale bałam się, że jeśli jej powiem, znowu zadzwoni do opieki społecznej. Znów pójdziemy do sądu. Sędzia znowu nas odeśle. A następnym razem może być jeszcze gorzej.

Powiedziałem więc, że ostatnio mam problemy z zasypianiem.

Spojrzała na mnie wzrokiem, który mówił, że wie, że nie mówię jej całej prawdy. Zapytała, czy jestem pewien. Skinąłem głową i powiedziałem, że wszystko w porządku.

Powiedziała mi, że jej drzwi są zawsze otwarte, gdybym potrzebował porozmawiać.

Podziękowałem jej i odszedłem, chociaż wszystko we mnie krzyczało, żebym się odwrócił i powiedział jej prawdę.

W tamten weekend, podczas niedzielnych powtórek, podczas których mieliśmy przećwiczyć wszystkie sześć języków, zmieniając między nimi języki, byłem tak zmęczony, że zapomniałem, którego języka miałem używać.

Tata zadał mi pytanie po francusku. Zacząłem odpowiadać po francusku, ale potem odwróciłem się do Wyatta i wyszeptałem po angielsku, że nie pamiętam słowa oznaczającego coś.

To był ledwie szept. Tylko szybkie, ciche słowo.

Ale tata to usłyszał.

Wstał tak szybko, że przewróciło mu się krzesło i wiedziałem, że popełniłem poważny błąd. Zanim zdążyłem się ruszyć, złapał gruby rosyjski podręcznik ze stołu i rzucił nim we mnie.

Narożnik uderzył mnie mocno w ramię. Ból przeszył całe ramię. Spadłem bokiem z krzesła i wylądowałem na podłodze.

Ból był tak silny, że musiałam mocno przygryźć wargę, żeby nie płakać, bo wiedziałam, że gdybym płakała, on tylko by się jeszcze bardziej rozgniewał.

Tata stał nade mną i krzyczał po angielsku, że złamałem zasadę. Ironia sytuacji, w której krzyczał na mnie po angielsku za to, że mówię po angielsku, byłaby zabawna, gdybym nie był tak przestraszony.

Mama weszła i też zaczęła krzyczeć. Wyatt siedział wciśnięty w krzesło i wyglądał na przerażonego.

Wstałem powoli, z pulsującym bólem w ramieniu. Tata kazał mi iść do pokoju i nie wychodzić aż do kolacji.

Poszedłem na górę, usiadłem na łóżku i ściągnąłem koszulę, żeby spojrzeć na ramię. Tam, gdzie uderzyła mnie książka, już tworzył się ciemny siniak.

Spojrzałem na niego i coś we mnie drgnęło.

Nie mogłem tak dalej żyć. Nie wiedziałem jeszcze, co mam robić, ale wiedziałem, że muszę coś zrobić, bo inaczej całkowicie się załamię.

W poniedziałek rano znów byłam w trybie francuskim, ale ramię nadal bolało mnie pod koszulką.

Na lunch zamiast do stołówki, poszłam do biblioteki. Wyjęłam z szafki podręcznik do nauk ścisłych i otworzyłam go na wewnętrznej stronie okładki, gdzie była kieszonka na dokumenty.

Wyjąłem kartkę papieru i zacząłem pisać po angielsku. Miałem wrażenie, jakbym oddychał po tym, jak byłem pod wodą.

Napisałem datę. Potem napisałem:

„Wczoraj tata rzucił we mnie książką i mam siniaka na ramieniu”.

Pisałam o zasadzie „tylko po angielsku”, o zasypianiu podczas odrabiania lekcji, o tym, jak mama kazała mi siedzieć do północy. Pisałam o tym, że byłam tak zmęczona, że ​​ledwo mogłam myśleć.

Kiedy skończyłem, złożyłem kartkę na mały rozmiar i wsunąłem ją do kieszeni w okładce podręcznika, gdzie nikt nie mógł jej znaleźć.

Postanowiłam, że będę wszystko zapisywać – każdą karę, każdy raz, kiedy nas bili, każdy raz, kiedy nie pozwalali nam jeść, każdy raz, kiedy kazali nam siedzieć do późna.

Nie wiedziałem jeszcze, co z tym zrobię, ale przynajmniej będę miał dowód. Przynajmniej będę miał coś napisanego w moim własnym języku, czego nie będą mogli mi odebrać.

Pisanie tego sprawiło, że poczułam się trochę mniej bezsilna, jakbym trzymała cząstkę siebie, podczas gdy oni próbowali kontrolować wszystko inne.

W następną środę, po szkole, siedziałem w swoim pokoju i próbowałem zabrać się za pracę domową z mandaryńskiego, gdy usłyszałem, że otwierają się drzwi Wyatta.

Jego nauczycielka języka mandaryńskiego, Isabella, miała przybyć za dziesięć minut.

Usłyszałam, jak Wyatt idzie do łazienki, a potem usłyszałam dźwięk, który sprawił, że ścisnęło mnie w żołądku. Oddychał za szybko – szybko, urywany – a potem zaczął płakać.

Wybiegłem na korytarz i zobaczyłem go siedzącego na podłodze w łazience, opartego plecami o ścianę, płaczącego i hiperwentylującego. Uklęknąłem obok niego i złapałem go za ręce. Trzęsły się.

Zaczęłam z nim rozmawiać po angielsku, szepcząc tak cicho, jak tylko potrafiłam, bo gdyby nasi rodzice nas usłyszeli, bylibyśmy martwi.

Powiedziałam mu, żeby oddychał razem ze mną. Wdech na cztery sekundy, wydech na cztery sekundy, tak jak uczyła nas matka zastępcza przez te dwa miesiące, kiedy byliśmy w rodzinie zastępczej.

Wyatt próbował, ale nie mógł zwolnić oddechu. Powtarzał po angielsku, że nie może oddychać. Że nie może już tego robić.

Wciąż go instruowałam, licząc na głos najcichszym szeptem, na jaki mnie było stać. Powoli jego oddech zaczął się wyrównywać. Twarz miał czerwoną i mokrą od łez i kataru, a ja pomagałam mu się umyć papierem toaletowym.

Zadzwonił dzwonek do drzwi. Isabella.

Oczy Wyatta rozszerzyły się ze strachu.

Powiedziałem mu, że wszystko w porządku, żeby tylko przebrnął przez tę jedną lekcję. Pomogłem mu wstać, mimo że nogi mu się trzęsły.

Zeszliśmy razem na dół. Mama już wpuszczała Isabellę, a Wyatt wciąż drżał.

Isabella jak zwykle rozłożyła swoje rzeczy przy stole w jadalni. Ale kiedy spojrzała na Wyatta, jej wyraz twarzy się zmienił. Jego oczy były czerwone i opuchnięte, a ręce nie przestawały się trząść.

Mama i tata stali w drzwiach i, jak zwykle, oglądali lekcję.

Ale zobaczyłem, że Isabella spojrzała na nich i coś zmieniło się w jej twarzy.

Zaczęła lekcję po mandaryńsku, zadając Wyattowi proste pytania, ale wciąż patrzyła na niego z tym zatroskanym wyrazem twarzy. Co kilka minut zerkała w stronę drzwi i widziałem, że widzi coś, co jej się nie podoba.

Wyatt próbował się skupić, ale jego głos cały czas się trząsł, gdy odpowiadał.

Isabella zapisała coś w swoim notatniku i od razu wiedziałem, że nie chodziło o gramatykę języka mandaryńskiego.

Skróciła lekcję bardziej niż zwykle – tylko czterdzieści pięć minut zamiast godziny. Kiedy się spakowała, spojrzała na Wyatta jeszcze raz z niepokojem w oczach.

Po jej odejściu zastanawiałem się, czy rzeczywiście mogłaby nam pomóc. Czy byłaby kimś, kto coś zrobi, zamiast po prostu odwracać wzrok, jak większość dorosłych.

Ale nie pozwalałam sobie na zbyt wielkie nadzieje, bo nadzieje sprawiały, że ból stawał się jeszcze gorszy, gdy nic się nie zmieniało.

W ten weekend mama i tata zawołali Wyatta i mnie do salonu i powiedzieli, że mają ogłoszenie.

Tata wyciągnął laptopa i pokazał nam logi routera — mnóstwo stron każdej strony internetowej, którą ktokolwiek z domowników odwiedził.

Powiedział,

„Od teraz będą sprawdzać te logi każdej nocy, aby mieć pewność, że przeglądamy wyłącznie strony internetowe poświęcone nauce języków obcych”.

Mama powiedziała, że ​​będą sprawdzać nasze telefony i tablety każdej nocy przed pójściem spać, aby upewnić się, że nie marnujemy czasu na nic, co nie pomaga nam w nauce języków.

Poczułem, jak ściany domu się zaciskają.

Wszelkie możliwe sposoby kontaktu ze światem zewnętrznym zostały odcięte. Żadnych tajnych e-maili. Żadnych poszukiwań, które mogłyby nam pomóc. Żadnego kontaktu z kimkolwiek, kto mógłby zrozumieć, przez co przechodzimy.

Tej nocy leżałem w łóżku i czułem ucisk w klatce piersiowej, jakbym nie mógł zaczerpnąć wystarczająco dużo powietrza. Zacząłem oddychać za szybko i zdałem sobie sprawę, że mam ten sam atak paniki, co Wyatt.

Zmusiłam się do ćwiczeń oddechowych, licząc w myślach. Panika powoli ustępowała.

Ale strach nie ustępował.

Dom przypominał więzienie, które z dnia na dzień robiło się coraz mniejsze, a ściany przesuwały się coraz bardziej.

W poniedziałek rano Isabella przyszła na moją lekcję mandaryńskiego i od razu zauważyłem, że coś się w niej zmieniło. Jej ręce lekko się trzęsły, gdy rozkładała książki i papiery, i co chwila zerkała na mnie, zamiast od razu zacząć lekcję.

Miałem na sobie koszulkę z krótkim rękawem, bo było ciepło. Siniak na ramieniu, od tego, gdzie tata rzucił książkę, był widoczny – teraz wyblakły do ​​żółtozielonego, ale wciąż wyraźny.

Isabella patrzyła na to przez dłuższą chwilę. Widziałem, jak z trudem przełknęła ślinę