Moi rodzice wyrzucili mnie z domu w 11. klasie, bo byłam w ciąży. Dwadzieścia dwa lata później pojawili się w moich drzwiach, waląc jak u siebie. „Pozwólcie nam zobaczyć dziecko” – zażądał ojciec. Otworzyłam drzwi, spokojna jak lód, i wypowiedziałam słowa, które ich zamroziły: „Jakie dziecko?”. Ich twarze odpłynęły. Nie mieli pojęcia, przez co przeszłam… ani kim się stałam.

Fundacja Kayli Rhodes dla Młodych Kobiet stała się moim triumfem. Ufundowałam ją milionem dolarów z jej majątku, przeznaczając je na wsparcie samotnych matek w Teksasie, zapewniając im mieszkania, edukację i szkolenia zawodowe. Podczas gali otwarcia fundacji, otoczona wdzięcznymi twarzami kobiet, którym pomagaliśmy, zwróciłam się do Shawna. Był moją opoką, moim partnerem w tej długiej, cierpliwej walce. Wyciągnęłam pierścionek z kieszeni. „Czy sformalizujesz tę rodzinę?” – zapytałam spokojnym głosem. Uśmiechnął się szeroko, gdy przyjął propozycję, a Austin wiwatował obok nas.

Zemsta, jak się dowiedziałem, najlepiej smakuje na zimno, przez dwadzieścia dwa lata. Ludzi takich jak moi rodzice nie pokonuje się gniewem. Chroni się siebie, budując życie tak silne, tak udane, tak pełne światła, które sami stworzyliśmy, że ich mrok nie może cię już dotknąć. Próbowali mnie złamać. Zamiast tego, przekuli mnie w kobietę, która ostatecznie doprowadzi ich do zguby.