Moi rodzice traktowali moje mieszkanie jak wspólny majątek rodzinny, więc kiedy byłem w Madrycie, dali klucze mojej siostrze i powiedzieli jej, żeby się wprowadziła. Nie mieli pojęcia, że ​​dwa tygodnie wcześniej po cichu sprzedałem mieszkanie nowemu właścicielowi. W chwili, gdy otworzyła drzwi i zaczęła układać swoje rzeczy w salonie nieznajomej osoby, zadzwonił do mnie ktoś zza oceanu…

Nie odpowiedziałem.

Kliknąłem „Opuść spotkanie”.

Ekran zrobił się czarny.

Siedziałem sam w szklanej kabinie, a za drzwiami słychać było jednostajny szum holenderskiej rozmowy. Deszcz przestał padać. Blady promyk słońca prześlizgnął się między chmurami i uderzył w kanał, zmieniając szarą wodę w srebrzystą.

Wstałem, wziąłem telefon i otworzyłem kontakty.

Znalazłem grupę zatytułowaną ICE – In Case of Emergency.

Dołek.

Cynthia.

Paige.

Kliknąłem Edytuj. Kliknąłem Usuń. Potwierdziłem.

Potem wymieniłem kartę SIM. Miałem już skonfigurowany numer holenderski; linię amerykańską zostawiłem na to spotkanie. Teraz wyłączyłem ją, wyjąłem ten malutki kawałek plastiku, złamałem go na pół i wrzuciłem do kosza na śmieci pod biurkiem.

Założyłem płaszcz.

Na sali biurowej moi nowi współpracownicy pochylali się nad laptopami, popijając kawę i delikatnie kłócąc się o modele danych i gdzie zamówić lunch. Znali mnie tylko jako Lillian – starszą strateg ze Stanów.

Nie córka. Nie siostra. Tylko ja.

Gdy szedłem w kierunku windy, przypomniało mi się coś, co krzyknął mój ojciec podczas jednej z naszych ostatnich rozmów.

„Zabiłeś nas.”

Mylił się.

Nie zabiłem ich.

W końcu odłączyłem się od aparatury podtrzymującej życie, do której ich zdaniem należało.

W Amsterdamie drzwi windy rozsunęły się z cichym brzękiem. Wszedłem i patrzyłem, jak zamykają się na szklanej kabinie, na duchu dziewczyny, którą byłem w Nashville.

Nie rozbiłem rodziny.

Po prostu przestałem pozwalać im mnie łamać.