Moi rodzice sprzedali mój wymarzony samochód dla mojej siostry… Podczas mojej podróży służbowej moi rodzice sprzedali mój wymarzony samochód sportowy, żeby sfinansować luksusowy wypad mojej siostry. Kiedy wróciłem, mama uśmiechnęła się szyderczo: „Dzięki twojemu samochodowi nasza córka bawi się jak nigdy w życiu”. Zachichotałem, a ona warknęła: „Co cię tak śmieszy?” i jej uśmiech zniknął.

„Cóż, masz kilka możliwości” – wyjaśniła Alicia. „Po pierwsze, możesz wnieść oskarżenie karne i pozwolić, by system prawny sam się tym zajął. Po drugie, możesz dochodzić swoich praw na drodze cywilnej – pozwać ich o wartość samochodu plus odszkodowanie. Po trzecie, możesz spróbować rozwiązać sprawę prywatnie, poza systemem prawnym”.

„Jaka byłaby trzecia opcja?” – zapytał James.

„Zasadniczo chodzi o stworzenie prawnie wiążącej umowy, na mocy której Twoi rodzice zobowiążą się do zwrotu kosztów finansowych i wszelkich innych warunków, które uznasz za stosowne. Nie zniosłoby to odpowiedzialności karnej, ale bez formalnego zawiadomienia jest mało prawdopodobne, aby władze podjęły dalsze działania w tej sprawie”.

„A co z kupującym?” – zapytałem. „Pan Donovan jest w tym przypadku niewinną stroną. Zapłacił za samochód, który został mu sprzedany w sposób oszukańczy”.

Alicia skinęła głową. „To komplikuje sprawę. Najczystszym rozwiązaniem byłoby całkowite wycofanie transakcji – zwrot pieniędzy i odzyskanie samochodu. Ale to oznacza, że ​​twoi rodzice musieliby natychmiast wyłożyć 50 000 dolarów”.

„Wspomnieli o zaciągnięciu pożyczki pod zastaw nieruchomości” – powiedziałem.

„To mogłoby zadziałać, ale trzeba by działać szybko. Im dłużej ta sytuacja się utrzyma, tym większe prawdopodobieństwo, że pan Donovan samodzielnie odkryje oszustwo i sam zgłosi sprawę władzom”.

Po omówieniu szczegółów naszych opcji, James i ja opuściliśmy biuro Alicii z jasnym planem. Zamierzaliśmy spróbować rozwiązać sytuację prywatnie, zaczynając od kontaktu z panem Donovanem i szczerego przedstawienia mu tego, co się wydarzyło.

„Myślę, że powinniśmy się z nim spotkać osobiście” – zasugerował James, gdy szliśmy do samochodów. „To nie jest rozmowa na telefon”.

Zgodziłem się i zadzwoniliśmy do pana Donovana, aby umówić się na spotkanie następnego dnia w kawiarni znajdującej się w połowie drogi między Chicago a jego domem w Indianapolis.

Następnie skupiliśmy się na odnalezieniu mojej siostry. Heather zamieszczała codzienne relacje ze swojego rejsu po Morzu Śródziemnym, chwaląc się luksusowymi wakacjami, jednocześnie kompletnie nieświadoma chaosu, jaki za sobą zostawiła. Po wielu próbach w końcu udało mi się z nią skontaktować przez telefon satelitarny na statku wycieczkowym.

„Vanesso” – odpowiedziała, w tle słychać było muzykę i śmiech. „Dlaczego dzwonisz? Coś się stało?”

„Tak, Heather. Coś jest bardzo nie tak” – odpowiedziałam, starając się zachować spokój. „Mama i tata sprzedali samochód, żeby zapłacić za twój rejs. Samochód, który do nich nie należał”.

Zapadła cisza. Potem Heather się roześmiała. „Och, to wszystko? Myślałam, że ktoś zachorował czy coś. Słuchaj, wiem, że pewnie jesteś zdenerwowana, że ​​sprzedali twój cenny samochód, ale zawsze możesz kupić nowy. Przecież cię na niego nie stać”.

Jej lekceważące podejście doprowadzało mnie do szału. „To nie mój samochód sprzedali, Heather. To był samochód Jamesa. To, co zrobili, było nielegalne. Mogliby pójść do więzienia”.

To w końcu przykuło jej uwagę. „Więzienie? Nie bądź śmieszny. Oni tylko próbowali mi pomóc…”

„Popełniając oszustwo. Kradnąc. To są przestępstwa, Heather. Poważne.”

„Więc co mówisz?” Jej głos stracił beztroski ton, zastąpiony narastającym zaniepokojeniem.

„Mówię, że musisz już wracać do domu. Twoja śródziemnomorska przygoda dobiegła końca”.

„Ale rejs potrwa jeszcze tydzień”.

„To wysiądź w następnym porcie i leć do domu” – powiedziałem stanowczo. „To nie jest opcjonalne, Heather. Musisz wziąć udział w naprawianiu bałaganu, który sama stworzyłaś”.

„Nie narobiłem bałaganu. Nie prosiłem ich o sprzedaż samochodu”.

„Naprawdę? Bo mama mówi, że mówiłeś o tym, jak bardzo potrzebowałeś tego rejsu i jak bardzo cię przygnębiało, że go przegapiłeś”.