Młody milioner niespodziewanie wrócił do domu i zastał żonę bijącą jego starszą, chorą na demencję matkę. Jego reakcja przeraziła żonę.

Ethan siedział cicho przez cały czas, obejmując ramieniem matkę, która nie do końca rozumiała, co się dzieje. Kiedy zapadł werdykt – winny wszystkich zarzutów – zamknął oczy, w końcu mogąc odetchnąć.

Melissa została skazana na pięć lat więzienia. Gdy ją wyprowadzano, odwróciła się do Ethana, a po jej twarzy spływały łzy. „Zniszczyłeś mi życie”.

Ethan wstał i powiedział cicho: „Nie. Sam to zniszczyłeś”.

Po procesie Ethan skupił całą swoją energię na opiece nad Helen. Zatrudnił profesjonalnych opiekunów, zabierał ją na codzienne poranne spacery do ogrodu, a nawet założył fundację jej imienia – The Helen Cole Foundation for Elder Protection – poświęconą zapobieganiu przemocy wobec osób starszych.

Pewnego wieczoru, o zachodzie słońca, Helen spojrzała na niego i uśmiechnęła się blado. „Zawsze byłeś dobrym chłopcem, Ethan”.

Złapał ją za rękę i wyszeptał: „Mamo, powinienem był wrócić wcześniej”.

W jego oczach pojawiły się łzy, ale po raz pierwszy od miesięcy nie były one spowodowane gniewem — były wyrazem spokoju.

Bo mimo że stracił żonę, odzyskał coś o wiele cenniejszego — sumienie, zaufanie matki i świadomość, że sprawiedliwości, choćby bolesnej, w końcu stało się zadość.