Mama kpiła ze mnie przy obiedzie: „Zaprosiliśmy cię tylko z litości. Nie siedź długo”. Brat się roześmiał: „Jesteś nieudacznikiem”. Zaprosili mnie na kolację sylwestrową tylko po to, żeby mnie upokorzyć. Uśmiechnęłam się tylko, wzięłam łyk drinka i po cichu wyszłam. Tydzień później — domek rodzinny został sprzedany. Wspólne konta zostały zamknięte. Potem zaczęły napływać wyciągi bankowe…

Dzielę się tą historią nie dlatego, że chcę, żebyście znienawidzili moją rodzinę. Jesteśmy… w trakcie rozwoju. Tata i ja rozmawiamy w święta, a Ryan wysyła mi niezręczne SMS-y w urodziny. To zimne, ale szczere.
Dzielę się tym, bo wiem, że są inni. Możesz być „porażką” swojej rodziny. Możesz być tym, z którego żartują. Ale musisz sprawdzić papiery.

Musisz wiedzieć, co podpisujesz. Musisz wiedzieć, że rodzina nie jest wystarczającym powodem, żeby się podpalić, żeby ich ogrzać.

Myśleli, że jestem słaby, bo jestem cichy. Zapomnieli, że najcichsza osoba w pokoju to zazwyczaj ta, która słucha, jak zapadki wskakują na swoje miejsce.

Odzyskałam swoje imię. Odzyskałam swoje życie. I powiem wam – widok z mojego studia jest o niebo lepszy niż widok z chaty, jaki kiedykolwiek miałam.

Polub i udostępnij ten post, jeśli wierzysz w to, że warto bronić siebie, nawet jeśli dzieje się to wbrew osobom, które kochasz.