Kiedy wstałem o 3 nad ranem, żeby napić się wody, zastałem moją córkę śpiącą przy biurku, a jej komórka wciąż świeciła się obok. Poszedłem zanieść ją do łóżka, tak jak to robiłem, kiedy była mała. Ale kiedy zobaczyłem, co było na ekranie, moje serce się zatrzymało.

Było to podpisane oświadczenie Beatrice, datowane cztery miesiące temu, adresowane do Sue.

„Niniejszym potwierdzam zamiar złożenia zeznań, że James Mitchell systematycznie oszukiwał Catherine Bradley i ich córkę Emmę, ukrywając aktywa, które prawnie do nich należą. W zamian za moje zeznania i dostarczenie niezbędnych dokumentów, Sue Bradley zgadza się przekazać 50% wartości wszystkich nieruchomości mnie i mojemu bratu Tomowi Mitchellowi po wygranym procesie sądowym. Ponadto potwierdzam, że Margaret Mitchell wykazuje oznaki pogorszenia funkcji poznawczych i będzie wymagała ustanowienia kurateli w ciągu roku, o co złożymy wniosek z Tomem, co umożliwi nam pełną kontrolę nad pozostałymi aktywami”.

Beatrice podpisała to, poświadczyła notarialnie, prawnie zobowiązując się do zdrady mnie.

Wydrukowałem wszystko. Zrobiłem kopie zapasowe na pendrive.

A potem zrobiłem coś, czego nie robiłem przez osiem lat.

Zadzwoniłem do mojego brata Franka, który mieszkał w Montanie.

Frank, który przez trzydzieści lat pełnił funkcję sędziego.

Frank, z którym prawie nie rozmawiałam od pogrzebu Jamesa, bo nigdy nie lubił mojego męża.

„Maggie?” Jego głos był szorstki, zaskoczony. „Wszystko w porządku?”

„Nie” – powiedziałem. „Frank, potrzebuję pomocy. Pomocy prawnej. I proszę, nie zadawaj pytań, dopóki wszystkiego nie wyjaśnię”.

„Słucham.”

„Jak szybko możesz dotrzeć do Karoliny Południowej?”

Pauza.

„Charleston, wiesz o przesłuchaniu”.

„Adwokat Sue Bradley skontaktował się ze mną trzy tygodnie temu. Zapytał, czy zgodziłabym się przeanalizować sprawę i wydać opinię co do jej zasadności, a ja powiedziałam, że nie. Konflikt interesów. Jesteś moją siostrą. Ale, Maggie…” Jego głos się zaostrzył. „Przeczytałem akta. Jeśli choć połowa jej twierdzeń jest prawdą…”

„To wszystko prawda” – powiedziałem. „Wszystko. I jest gorzej, niż ona sobie wyobraża”.

“Powiedz mi.”

Więc zrobiłem. Wszystko. Ukryty schowek. Nieruchomości. Listy. Zdrada Beatrice. Dokumenty powiernicze czekające na mój podpis na dole.

Kiedy skończyłem, Frank milczał przez dłuższą chwilę.

„Musisz się stąd wydostać” – powiedział w końcu. „Dziś wieczorem. Jeśli twoje dzieci pomyślą, że je wydasz, nie sposób przewidzieć, co zrobią”.

„Nie zrobiliby mi krzywdy.”

„Pieniądze sprawiają, że ludzie robią straszne rzeczy. Widziałem to tysiące razy w sądzie”.

„Nie mogę uciekać. To mój dom.”

„W takim razie potrzebujesz dźwigni. Czegoś, co uczyni cię nietykalnym.”

„Co takiego?”

„Jak nagrane zeznanie. Czy możesz ich zmusić do przyznania się do tego, co planują?”

Zastanowiłem się nad tym.

„Może. Ale potrzebowałbym czasu. I żeby uwierzyli, że wygrali”.

„O czym myślisz?”

„Myślę” – powiedziałem powoli – „że jutro podpiszę im dokumenty powiernicze. Ale najpierw wprowadzę kilka zmian, których nie zauważą”.

„Maggie—”

„Zaufaj mi, Frank. Spędziłam czterdzieści lat w związku małżeńskim z mężczyzną, który ukrywał rzeczy na widoku. Nauczyłam się kilku sztuczek.”

Po rozłączeniu się z Frankiem otworzyłem na laptopie dokument powierniczy. Tom wysłał mi kopię cyfrową, prawdopodobnie zakładając, że nie będę w stanie go edytować.

Mylił się.

Uczyłam się obsługi komputera przez dwa lata, odkąd James zmarł i zostawił mnie samą z zarządzaniem wszystkim. Wiedziałam, jak edytować pliki PDF i jak wprowadzać zmiany, które wyglądały bezproblemowo.

Pracowałem do trzeciej nad ranem, wprowadzając drobne zmiany. Tu klauzula, tam warunek – nic oczywistego, ale wystarczająco, żeby dobry sędzia albo prawnik, gdyby się temu bliżej przyjrzał, zobaczyłby dokładnie, jak Beatrice i Tom próbowali wykorzystać to zaufanie przeciwko mnie.

Kiedy w końcu położyłem się do łóżka, poczułem coś, czego nie czułem od wielu dni.

Mieć nadzieję.

A pod spodem coś trudniejszego.

Oszust.

Gniew.

Jutro podpiszę ich papiery. Będę odgrywać wdzięczną matkę.

I zastawiłbym pułapkę.

Zszedłem na dół o 7:00 rano następnego dnia, z najszerszym uśmiechem na twarzy i dokumentami powierniczymi. Beatrice i Tom byli już w kuchni, oboje popijając kawę i z wyczerpanymi minami ludzi, którzy nie spali do późna, obmyślając strategię.

Kiedy wszedłem, spojrzeli na mnie ostro.

„Podjąłem decyzję” – powiedziałem, odkładając papiery na ladę. „Podpiszę”.

Ulga na ich twarzach była niemal komiczna.

Prawie.

„Mamo, to wspaniale” – powiedziała Beatrice, przytulając mnie. „Robisz właściwą rzecz”.

„Wiem, że to nie było łatwe” – dodał Tom. „Ale zobaczysz. To sprawi, że wszystko będzie o wiele prostsze”.

„Mam kilka pytań” – powiedziałem, odsuwając się od Beatrice. „Chcę się upewnić, że wszystko rozumiem”.

Wyraz twarzy Toma lekko się nasilał.

„Oczywiście. Co chcesz wiedzieć?”

„Klauzula dotycząca wypłat. Mówi, że możesz sprzedać majątek w ramach trustu bez mojej zgody, jeśli leży to w moim najlepszym interesie. Jak to ustalić?”

„Najpierw omówimy to z tobą” – zapewniła mnie Beatrice. „To tylko język prawny, który daje nam elastyczność i pozwala działać szybko, jeśli zajdzie taka potrzeba”.

„A co z decyzjami dotyczącymi opieki zdrowotnej?”

„Standardowe procedury” – powiedział Tom. „Gdybyś zachorował lub stracił zdolność do pracy, moglibyśmy podejmować decyzje medyczne w twoim imieniu”.

„Zdefiniuj niezdolność”.

Tom poruszył się niespokojnie.

„Mamo, po co o to wszystko pytasz? Chcesz podpisać czy nie?”

„Chcę zrozumieć, co podpisuję. Czy to nierozsądne?”

„Nie, oczywiście, że nie”. Głos Beatrice nabrał teraz ostrości. „Uniemożliwiony oznacza niezdolny do samodzielnego podejmowania decyzji. Gdybyś miał demencję, Alzheimera albo coś w tym stylu…”

„Rozumiem. A kto decyduje, czy jestem niezdolny do pracy? Personel medyczny? Lekarze? Którzy lekarze?”

„Mamo” – powiedział Tom, odstawiając kubek z kawą na tyle mocno, że aż się wzdrygnęłam. „O co chodzi z tym przesłuchaniem? Ufasz nam, czy nie?”

Pozwoliłem, by na moment zapadła cisza.

Potem wziąłem do ręki długopis.

„Wierzę, że jesteście moimi dziećmi” – powiedziałem cicho. „I że chcecie tego, co waszym zdaniem jest dla mnie najlepsze”.

Podpisałem dokument pewną ręką. Trzy kopie, każdy podpis poświadczony przez Beatrice i Toma. Każda strona parafowana.

Cały proces zajął dziesięć minut.

Gdy skończył, Tom z ledwie skrywaną niecierpliwością zabrał się za zbieranie papierów.

„Zaniosę to dziś do prawnika. Niech wszystko zostanie prawidłowo złożone.”

„Kiedy to wchodzi w życie?” zapytałem.

„Natychmiast” – powiedział. „Jak tylko złożymy wniosek w sądzie i u urzędnika powiatowego, transfer zostanie sfinalizowany”.

„Od dziś nie jestem już właścicielem swojego domu”.

„Jesteś beneficjentem” – przypomniała mi Beatrice. „To nadal twoje. My tylko tym zarządzamy”.

Zarządzanie tym.

Po tym, jak Tom wyszedł z dokumentami, Beatrice zdawała się odprężyć. Zrobiła śniadanie – naleśniki, moje ulubione – i opowiedziała o swoich planach pomocy w odnowieniu salonu, a może nawet modernizacji kuchni.

„Moglibyśmy naprawdę sprawić, żeby to miejsce błyszczało” – powiedziała. „Zwiększymy jego wartość, kiedy je sprzedasz”. Zaśmiała się. „Mamo, przestań być taka paranoiczna. Nikt niczego nie sprzedaje. Chronimy to dla ciebie. Dla twojej przyszłości”.

Zjadłem naleśniki i nic nie powiedziałem.

Tego popołudnia, gdy Beatrice długo rozmawiała przez telefon z Kennethem w swoim pokoju — tak przypuszczałem na podstawie stłumionego, naglącego tonu — wyciągnąłem laptopa i otworzyłem zaszyfrowane konto e-mail, które założyłem w nocy.

Miałem trzy czekające wiadomości.

Pierwsza była od Franka: Dokumenty otrzymane. Udostępniłem je koledze, który specjalizuje się w prawie powierniczym. Dobrze zrobiłeś te poprawki. Oni się tego nie spodziewają.

Druga była od Sue: Moja prawniczka chce się z tobą spotkać. Uważa, że ​​możemy to powstrzymać, ale musimy działać szybko. Rozprawa jest za cztery dni.

Trzeci był z adresu, którego nie rozpoznałem: Pani Mitchell, tu dr Karen Reynolds z Heritage Gardens. Pani córka umówiła się z panią na wizytę wstępną w przyszły wtorek. Wspomniała o obawach dotyczących pani zdrowia poznawczego. Pomyślałem, że powinna pani o tym wiedzieć.

Kiedy pisałem odpowiedzi, trzęsły mi się ręce.

Do Franka: Czekam. Jeśli to możliwe, nagramy rozmowę dziś wieczorem.

Do Sue: Powiedz swojej prawniczce, że spotkam się z nią jutro w jakimś publicznym miejscu. Zadzwonię i podam szczegóły.

Do dr. Reynoldsa: Dziękuję za ostrzeżenie. Nie pójdę na tę wizytę. Jeśli moja córka skontaktuje się z Panem ponownie, proszę wszystko udokumentować.

Zamykałem właśnie laptopa, gdy usłyszałem kroki na schodach. Zamiast tego szybko otworzyłem pasjansa.

Beatrycze pojawiła się w drzwiach.

„Bawisz się?”

„Po prostu dbam o bystrość umysłu. Wiesz, co mówią o bezczynnych umysłach”.

Uśmiechnęła się, ale uśmiech nie objął jej oczu.

„Właściwie to chciałem z tobą o czymś porozmawiać. Tom i ja myśleliśmy, że może powinnaś pójść do lekarza. Tylko na kontrolę. Upewnij się, że wszystko w porządku.”

„Czuję się dobrze.”

„Wiem, ale jesteś w wieku, w którym wszystko może się szybko zmienić. Wczesne wykrycie jest ważne”.

„Wykrycie czego?”

„Problemy z pamięcią. Dezorientacja. Ostatnio zadajesz mnóstwo powtarzających się pytań.”

„Naprawdę?”

„Wczoraj trzy razy pytałeś mnie, o której godzinie przyjedzie Tom.”

Nie, ale kłótnia tylko sprawiłaby, że wyglądałbym na defensywnego. Zdezorientowany.

„Może masz rację” – powiedziałem powoli. „Badanie kontrolne nie zaszkodzi”.

„Świetnie. Właściwie to już cię umówiłem na wtorek o dziesiątej.”

„To było skuteczne.”

„Mamo, chcę tylko, żebyś się o mnie troszczyła.”

Po jej wyjściu siedziałem zupełnie nieruchomo.

Poruszali się szybciej, niż się spodziewałem.

Wizyta u dr. Reynoldsa była za cztery dni. Miał mnie zbadać – prawdopodobnie lekarz, którego już szkolili. Stwierdziłby oznaki pogorszenia funkcji poznawczych: dezorientację, problemy z pamięcią, niezdolność do zarządzania finansami.

Po takiej diagnozie wniosek o ustanowienie kurateli zostanie rozpatrzony w ciągu kilku tygodni.

Miałem cztery dni, żeby ich powstrzymać.

Tego wieczoru nastawiłem telefon na nagrywanie i wsunąłem go do kieszeni kardiganu. Potem zawołałem oboje dzieci do salonu.

„Chcę porozmawiać o farmie” – powiedziałem. „O tym, co się stanie, kiedy mnie już nie będzie”.

„Mamo, nie rozmawiajmy o tym” – zaprotestowała Beatrice.

„Mam sześćdziesiąt cztery lata i dwa razy miałam problemy z sercem. Musimy o tym porozmawiać”.

Złożyłem ręce na kolanach.

„Kiedy umrę, farma przejdzie na własność funduszu powierniczego, a wy dwaj podzielicie się wszystkim po równo”.

„To prawda” – potwierdził Tom.

„A co z Sue Bradley?”

Temperatura w pomieszczeniu spadła o dziesięć stopni.

„A co z nią?” Tom zapytał ostrożnie.

„To córka Jamesa. Twoja przyrodnia siostra. Czy ona na coś nie zasługuje?”

„Ona na nic nie zasługuje” – powiedziała Beatrice beznamiętnie. „Jest owocem romansu. Romansu, który cię upokorzył. Który rozbił naszą rodzinę”.

„Nasza rodzina nie była rozbita” – powiedziałem. „Nigdy o tym nie wiedziałem”.

„Dokładnie” – warknął Tom. „Tata był oszustem i kłamcą. A ty chcesz nagrodzić dowody jego zdrady?”

„Chcę postępować właściwie”.

Tom pochylił się do przodu.

„Mamo, posłuchaj mnie. Sue Bradley to oszustka. Ona i jej matka przez trzydzieści lat knuły, żeby zdobyć pieniądze taty. Teraz, kiedy nie żyje i nie może się bronić, ona rusza do akcji. Nie obchodzisz jej. Nie obchodzi jej rodzina. Chodzi jej o pieniądze”.

„Skąd wiesz, co ją interesuje?”

„Bo od dwudziestu lat mam do czynienia z takimi ludźmi w finansach. Wiem, kiedy widzę oszustwo”.

„Spotkałeś ją?”

Cisza.

„Naprawdę?” – naciskałem.

„Rozmawiałam z nią raz” – przyznała Beatrice. „Kiedy skontaktowała się z nami po śmierci taty. Była chłodna. Wyrachowana. Dokładnie wyjaśniła, czego chce, co do dolara. To było obrzydliwe”.

„Czego ona chciała?”

„Połowa wszystkiego. Naprawdę wierzyła, że ​​zasługuje na połowę majątku taty”.

„A co jej powiedziałeś?”

„Żeby się odczepić” – powiedział Tom, gwałtownie wstając. „I to właśnie powinieneś jej powiedzieć. Jeśli się z tobą skontaktuje – a jestem pewien, że to zrobi, skoro zbliża się przesłuchanie – spróbuje tobą manipulować. Będzie grać na twoich emocjach. Może nawet ci zagrozi”.

„Jak mi zagrozić?”

„Ci ludzie powiedzą wszystko. Twierdzą, że tata im coś obiecał, że chciał, żeby mieli farmę, że nie zasługujesz na to, co masz”.

Podszedł i stanął nade mną, a ja po raz pierwszy poczułem dreszcz prawdziwego strachu.

„Nie możesz jej ufać, mamo. Możesz ufać tylko nam.”

„Bo jesteście moimi dziećmi” – powiedziała Beatrice, biorąc mnie za rękę. „Bo was kochamy. Sue Bradley was nie kocha. Nawet was nie zna. Jesteśmy waszą rodziną. To my się wami zaopiekujemy, kiedy sami nie będziecie potrafili o siebie zadbać”.

„Czy mam problem z dbaniem o siebie?”

Kolejna wymiana spojrzeń.

„Czasami” – powiedziała Beatrice łagodnie – „zapominasz o pewnych rzeczach. Gubisz się. To normalne w twoim wieku, ale nas to martwi”.

„Podaj mi przykład czegoś, o czym zapomniałem.”

„W zeszłym tygodniu trzy razy zostawiłeś włączoną kuchenkę.”

„Naprawdę?”

„Nie pamiętasz?” W jej głosie słychać było udawane współczucie. „Właśnie o tym mówimy, mamo. O tych drobnych wpadkach. Są coraz gorsze”.

Ani razu nie zostawiłam włączonej kuchenki, ale zaprzeczanie temu tylko potwierdzałoby ich wersję wydarzeń.

„Może rzeczywiście muszę iść do lekarza” – powiedziałem cicho.

„Zajmiemy się wszystkim” – zapewnił mnie Tom. „Ty po prostu odpoczywaj. Pozwól nam zająć się skomplikowanymi sprawami”.

Kiedy poszli spać, posłuchałem nagrania.

Było idealnie.

Ich kłamstwa. Ich manipulacje. Ich przyznanie się, że rozmawiali z Sue i odrzucili jej twierdzenia. Wszystko wyraźnie uchwycone.

Ale to nie wystarczyło.

Potrzebowałem czegoś więcej. Potrzebowałem, żeby ujawnili swój prawdziwy plan.

Następnego ranka powiedziałem Beatrice, że idę do sklepu spożywczego. Od razu zaproponowała, że ​​pójdzie ze mną.

„Potrzebuję niezależności” – nalegałam. „Lekarz będzie pytał o moje codzienne czynności. Powinnam ćwiczyć samodzielne wykonywanie normalnych czynności”.

Z niechęcią się zgodziła, ale widziałem, że patrzyła na mnie przez okno, kiedy odjeżdżałem.

Nie poszedłem do sklepu spożywczego.

Pojechałem do kawiarni w sąsiednim mieście i po raz pierwszy spotkałem Sue Bradley twarzą w twarz.

Siedziała w kąciku, a ja rozpoznałem ją od razu — nie ze zdjęcia, ale po kształcie jej oczu.

Oczy Jamesa.

„Pani Mitchell” – powiedziała, wstając, gdy podszedłem. „Dziękuję za przybycie”.

„Mów mi Margaret” – powiedziałam, wsuwając się do boksu naprzeciwko niej. „Podobno jesteśmy rodziną”.

„Wiem, że to musi być…”

„Opowiedz mi o swojej matce” – przerwałem. „Opowiedz mi o Catherine”.

Przez następną godzinę Sue opowiadała mi tę historię. Jak jej matka poznała Jamesa na konferencji nieruchomości w Charleston. Jak się zakochali pomimo jego małżeństwa. Jak Catherine uwierzyła Jamesowi, kiedy powiedział, że odejdzie ode mnie, gdy tylko jego firma się ustabilizuje.

Czekała dziesięć lat, zanim zdała sobie sprawę, że on nigdy tego nie zrobi.

„Ale wtedy już istniałam” – powiedziała Sue – „a ona kochała go za bardzo, żeby go do czegoś zmusić”.

„Czy on ją kochał?”

„Myślę, że tak. Na swój sposób. Odwiedzał, kiedy mógł. Dzwonił co tydzień. Nigdy nie zaniedbywał wysyłania pieniędzy, ale też nigdy nie wybierał jej ponad ciebie.”

„Masz na myśli, że chodzi o jego dziedzictwo?”

Sue skinęła głową.

„Opowiedział mojej matce o testamencie, o tym, co straci, jeśli się rozwiedzie. Powiedziała, że ​​rozumie, ale myślę, że złamało jej to serce”.

„Dlaczego mi to mówisz?”

„Bo chcę, żebyś zrozumiał. Moja matka nigdy nie chciała cię skrzywdzić. Ona też uważała cię za ofiarę. I ja czuję to samo”.

Przesunęła teczkę na stół.

„To wszystko, co mój adwokat przygotował na rozprawę. Dowody, zeznania, wyceny nieruchomości. Powinieneś zobaczyć, z czym się mierzysz”.

Otworzyłem teczkę. Dokument na górze to analiza finansowa.

Gdyby Sue wygrała sprawę, byłbym jej winien 3,7 miliona dolarów.

Pieniędzy, których nie miałem.

Gospodarstwo — nawet bez odwróconej hipoteki — nie było warte aż tak wiele.

„Zniszczyłbyś mnie” – powiedziałem cicho.

„Nie” – powiedziała Sue. „Twoje dzieci by cię zniszczyły. To one to zapoczątkowały”.

Wyciągnęła kolejny dokument.

„Właśnie to składam jutro w sądzie. Zmienioną petycję”.

Przeczytałem powoli.

Sue rościła sobie prawo jedynie do nieruchomości w Charleston i dwóch innych, tych samych, które James wyraźnie jej obiecał w swoim liście.

Łączna wartość: około 1,8 miliona dolarów.

Nadal fortuna, ale do przeżycia.

„Reszta nieruchomości” – powiedziała Sue – „powinna wrócić do ciebie. Mój ojciec kupił je za pieniądze, które przed tobą ukrywał, co czyni je majątkiem małżeńskim, który powinien zostać ujawniony. Zasługujesz na nie”.

„Dlaczego to zrobiłeś?”

„Bo tak trzeba”. Zawahała się. „I dlatego… chciałabym cię poznać. Żonę mojego ojca. Kobietę, z którą postanowił zostać, nawet gdy kosztowało go to wszystko inne”.

Łzy piekły mnie w oczach.

„On mnie nie wybrał” – powiedziałem. „Wybrał pieniądze”.

„Może na początku” – powiedziała cicho Sue. „Ale czytałam jego pamiętniki. Margaret, pisał o tobie. Pod koniec wiedział, że podjął złą decyzję. Nie pozostając w małżeństwie, ale kłamiąc. Żałował, że nie był szczery od samego początku. Niech każdy podejmuje własne decyzje. Był tchórzem, owszem, ale był też moim ojcem. I twoim… cóż. Twoim mężem. To musi coś znaczyć”.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, mój telefon zawibrował.

Tekst od Beatrice.

Gdzie jesteś? Nie było cię 2 godziny. Wszystko w porządku?

„Muszę iść” – powiedziałem, wstając. „Patrzą na mnie”.

„Margaret, zaczekaj. Mój prawnik potrzebuje, żebyś zeznawała na rozprawie w sprawie trustu, który Beatrice i Tom kazali ci podpisać. O ich planach.”

„Nie mogę. Jeśli będę zeznawać przeciwko własnym dzieciom, planują mnie uniewinnić. A kiedy to się stanie, stracę wszystko – dom, wolność, głos”.

„Tego chcesz?”

„Oczywiście, że nie.”

„Więc walcz. Będziemy walczyć razem.”

Spojrzałam na tę młodą kobietę – sekretną córkę mojego męża, przyrodnią siostrę moich dzieci. Powinna być moim wrogiem.

Zamiast tego, może być moim jedynym sojusznikiem.

„Pomyślę o tym” – powiedziałem.

Ale wracając do domu, wiedziałam, że już podjęłam decyzję.

Nagranie w mojej kieszeni. Poprawiona petycja Sue. Ekspertyza prawna Franka.

Miałem te elementy.

Teraz musiałam tylko wszystko poskładać do kupy przed wtorkową wizytą, zanim moje dzieci odbiorą mi wszystko, czym byłam.

Wjechałem na podjazd i zobaczyłem, że niedaleko domu zaparkowany jest samochód, którego nie rozpoznawałem.

Beatrice wyszła mi naprzeciw, z twarzą ściągniętą gniewem, który ledwo skrywał.

„Gdzie byłeś?”

„Sklep spożywczy. Dlaczego?”

„Twoje torby.”

Zapomniałem kupić artykuły spożywcze.

„Dotarłem tam i zdałem sobie sprawę, że zapomniałem portfela. Musiałem wrócić.”

„Twój portfel jest w twojej torebce” – powiedziała Beatrice, patrząc w dół.

Miała rację.

Przełknęłam ślinę.

„Myślałam, że zostawiłam to na komodzie.”

„Mamo”. Głos Beatrice był ostry. „Dzwoniła doktor Reynolds. Powiedziała, że ​​wysłałaś jej maila z informacją, że nie przyjdziesz na wizytę. Dlaczego to zrobiłaś?”

„Nie pamiętam, żebym do niej pisał.”

„Nie pamiętasz, czy nie chcesz iść?”