Kiedy moja teściowa rzuciła we mnie „workiem na śmieci” na ganku w Chicago, pomyślałem, że to moje ostatnie upokorzenie – nie wiedziałem, że to początek najdzikszego zwrotu akcji w moim życiu

Nie kupiłam nowej sukienki i nie odwiedziłam eleganckiego salonu.

Moją bronią nie była moja uroda.

To była prawda.

Wiedziałam, że muszę zachować spokój i wejść na salę balową z podniesioną głową i spokojnym sercem.

W ciszy zadzwoniłam do kilku starych przyjaciół – przyjaciół, którzy znali Liama ​​i mnie od najmłodszych lat i którzy widzieli, że zaczynaliśmy od zera.

„Nie potrafię tego wyjaśnić” – powiedziałem im – „ale jeśli możecie, bądźcie w sobotę wieczorem w hotelu Drake. Nie pożałujecie”.

Byli zdezorientowani, ale się zgodzili.

Scena była gotowa.

Kurtyna miała się podnieść.