Kiedy moja macocha stanęła na odczytaniu testamentu, żeby pozbawić mnie majątku ojca, prawnik tylko się uśmiechnął i kliknął plik z etykietą „Jeśli Veronica przemówi pierwsza” — co wydarzyło się później? Ujawniono trzy lata tajnych nagrań i ZEMSTĘ nieboszczyka

Spojrzała ostro w górę.

„To jest prywatne.”

„Nic między tobą a moim ojcem nie jest już prywatne. Przeczytaj to.”

Odchrząknęła, a jej głos był niewiele głośniejszy od szeptu.

„Veronica, jeśli to czytasz, wybrałaś mądrość zamiast wojny. To mówi mi, że jakaś część kobiety, o którą kiedyś dbałam, wciąż jest pogrzebana pod chciwością i manipulacją. Nie będę udawał, że wybaczam ci to, co zrobiłaś. Izolację od Nory, kradzież z organizacji charytatywnej jej matki, leki. To niewybaczalne. Ale rozumiem, dlaczego to zrobiłaś. Bałaś się, że znów będziesz biedna. Bałaś się utraty kontroli. Bałaś się porzucenia, tak jak ty porzuciłaś innych. Fundusz hojnie cię wspiera – więcej, niż zasługujesz, ale mniej, niż chciałaś. Wykorzystaj go, by znaleźć spokój, jaki może znaleźć ktoś taki jak ty. Ale wiedz jedno: udokumentowałem wszystko, nie tylko po to, by chronić Norę, ale by upewnić się, że nigdy nie skrzywdzisz nikogo tak, jak skrzywdziłaś nas. Moi śledczy będą cię obserwować do końca życia. Każda próba ponownego małżeństwa z bogatym mężczyzną, przypodobania się innej bezbronnej rodzinie, spowoduje uwolnienie wszystkiego. Rozważ to mój ostatni dar: zmuszenie cię do uczciwego życia, być może po raz pierwszy. Chciałaś mojego Pieniądze. Masz ich trochę. Chciałeś mojego życia. Ukradłeś lata. Ale nigdy nie dostałeś tego, co było ważne. Mojej miłości do córki. Wspomnień o mojej pierwszej żonie. Mojej uczciwości. Nigdy nie były twoje, żebyś mógł je zabrać. Odejdź. Nie oglądaj się za siebie. I módl się, żeby moja córka była bardziej miłosierna, niż ja bym był. Graham.

List upadł na stół. Ostrożna postawa Weroniki w końcu całkowicie się załamała.

„On wiedział” – powiedziała do nikogo. „Przez te wszystkie lata wiedział wszystko”.

„Podpisz dokumenty” – powiedział cicho Daniel. „Czas to zakończyć”.

To, co nastąpiło, było metodyczne. Podpis Weroniki na formularzach akceptacji, umowach o zachowaniu poufności, upoważnieniach do przeniesienia własności. Każdy dokument ostemplowany przez notariusza. Poświadczeni przez współpracowników Daniela. Systematyczna demontaż 15 lat sprowadzony do atramentu na papierze.

„Klucze do domu” – podpowiedział Daniel, gdy podpisywanie dobiegło końca.

Veronica wyjęła z torebki brelok z kluczami, zatrzymała na nim palce, po czym przesunęła go po stole.

„Kod alarmowy jest właśnie zmieniany” – przerwał Daniel. „Wszystkie kody dostępu, hasła i protokoły bezpieczeństwa zostały zaktualizowane dziś rano”.

„Moje rzeczy.”

„Przeprowadzka odbędzie się jutro o 9:00. Możesz nadzorować, ale nie możesz uczestniczyć w przeprowadzce. Ubrania osobiste. Biżuteria podarowana osobiście. Kosmetyki. Nic zakupionego za fundusze Bennetta. Nic, co ma wartość sentymentalną dla rodziny.”

„Mercedes”.

„Wynajmowane przez Bennett Development. Proszę zostawić klucze.”

Każde ograniczenie jeszcze bardziej ją osłabiało, odbierając jej życie, które zbudowała na zniszczeniu mojego ojca. Pod koniec obiecano jej miliony, ale nic nie zostało ze świata, który kontrolowała. Jest jeszcze jedna sprawa, powiedział Daniel, wyciągając ostatnią kopertę. Jeśli pani Voss odmówi otwarcia tego, mam otworzyć ją sama i przeczytać na głos. Tym razem Veronica się nie wahała. Rozerwała kopertę z czymś w rodzaju desperacji. Czytając, jej twarz zbladła.

„Nie” – wyszeptała.

„Co?” zapytał Cole, próbując czytać jej przez ramię.

Odsunęła od niego list i po raz pierwszy spojrzała na mnie z autentycznym strachem.

„Nie możesz tego zrobić.”