Kiedy mój syn się ożenił, milczałam o 520-akrowym ranczu, które mój zmarły mąż potajemnie mi zostawił, i o pieniądzach, których strzegł latami. Myślałam, że milczenie to najbezpieczniejsze rozwiązanie – aż do trzech dni po ślubie, kiedy moja nowa synowa pojawiła się w moich drzwiach z „doradcą finansowym” i notariuszem, niosąc już gotowe dokumenty, plan sprzedaży domu i tę samą chłodną odpowiedź: „Mamo, starzejesz się”. Ale jej uśmiech zniknął w chwili, gdy włączyłam nagrywanie…

„Muszę skorzystać z toalety.”

„Na końcu korytarza, pierwsze drzwi po prawej” – powiedział Andrew.

Szedłem korytarzem na drżących nogach.

W łazience – całej z białego marmuru i chromu – polałem nadgarstki zimną wodą, próbując się uspokoić.

Słyszałem ich głosy, stłumione z salonu.

Lekko uchyliłem drzwi.

„Stawia większy opór, niż się spodziewałem” – powiedział Marcus.

„Ona jest uparta” – odpowiedziała Diane. „Zawsze taka była”.

„Może powinniśmy zastosować inne podejście” – powiedział Andrew. „To wydaje się zbyt agresywne”.

„Twoja matka potrzebuje ochrony, Andrew. Niezależnie od tego, czy zdaje sobie z tego sprawę, czy nie”. Głos Diane był zimny. „Jeśli musimy naciskać mocniej, naciskamy mocniej”.

„A co jeśli nie uda nam się jej nakłonić do podpisania?” – w głosie Andrew pojawiła się wątpliwość.

„Wtedy przechodzimy do planu B” – powiedziała Diane.

„Wnosimy o ustanowienie kurateli. Pokazujemy sądowi, że nie potrafi zarządzać swoimi sprawami – na podstawie zeznań Marcusa jako eksperta finansowego i dokumentacji jej pogarszającego się stanu”.

„Ona nie odmawia” – zaprotestował słabo Andrew.

„Będzie, jak tylko to odpowiednio udokumentujemy. Nieobecności na spotkaniach, zamieszanie w finansach, nieobliczalne zachowanie. Nie jest tak trudno zbudować sprawę.”

Moje dłonie zacisnęły się na marmurowym blacie.

Zamierzali uznać mnie za niezdolnego do czynności prawnych.

Spuściłem wodę w toalecie, puściłem ją na tyle głośno, żeby zagłuszyć moje ruchy, i wróciłem do salonu.