„Jeśli nie chcesz iść do domu opieki, spakuj torbę i wynoś się z mojego domu – natychmiast!” – krzyknął mój syn, patrząc mi w oczy. Zachowałam spokój, uśmiechnęłam się, złożyłam ubrania i zamknęłam walizkę. Godzinę później podjechała limuzyna. Kiedy otworzył drzwi i zobaczył, kto po mnie przyszedł… Jego uśmiech zniknął.

Świat zdawał się przechylać.

„Albert zostawił poświadczony notarialnie testament” – kontynuował Oliver. „Czterdzieści procent udziałów w pierwotnej spółce należy do ciebie. Czterdzieści procent do Davida. A dwadzieścia procent do fundacji charytatywnej. Ten dokument został sporządzony trzy miesiące przed jego śmiercią”.

Ręce mi drżały, gdy podnosiłem kartkę. Podpis Alberta. Wyrazisty i wyraźny. A obok moje imię i nazwisko. 40%.

„Ale Dawid powiedział…” Nie mogłem dokończyć zdania.

„Podpisałeś pełnomocnictwo” – powiedział łagodnie Oliver. „Zobowiązałeś go do zarządzania firmą. Nie do jej kradzieży. Ale dwa lata temu David sprzedał wszystkie akcje firmy grupie inwestycyjnej. Podrobił twój podpis na dokumentach sprzedaży i zatrzymał wszystkie pieniądze”.

„Ile?” – wyszeptałem.

„Firma została wyceniona na około 4 200 000 dolarów” – powiedział Oliver, sprawdzając arkusz kalkulacyjny. „Twój udział wynosił 1 680 000 dolarów. Uwzględniając odsetki i korekty wyceny, kwota, którą jesteś winien, wynosi około 2 300 000 dolarów”.

Dwa miliony. Trzysta tysięcy. Dolarów.

Siedziałam tam oszołomiona. Podczas gdy wyrzucano mnie z własnego domu, zmywałam naczynia i traktowano jak służącą, podczas gdy spałam w szafie… mój syn siedział na milionach dolarów, które należały do ​​mnie.

„Chcę pozwać” – powiedziałem. Mój głos nie brzmiał jak mój. Brzmiał jak stal.

„Miałem nadzieję, że to powiesz” – uśmiechnął się Oliver. „Pozew jest gotowy. Potrzebny tylko twój podpis”.

Wziąłem długopis. Pomyślałem o tym, jak Emily na mnie patrzyła, kiedy wspomniała o domu opieki. Pomyślałem o Davidzie krzyczącym na mnie w kuchni.

Podpisałem trzy kopie.

„David zostanie powiadomiony w ciągu 48 godzin” – powiedział Oliver.

Kiedy wychodziliśmy z biura, Henry wziął mnie za rękę. „Wszystko w porządku?”

„Nie” – powiedziałem. „Ale będę”.

Rozdział 4: Kolacja Rozliczenia
Minęły trzy tygodnie. David dzwonił bez przerwy. Czterysta nieodebranych połączeń. Nie odebrałem żadnego.

Henry zatrudnił prywatnego detektywa. Nie z zemsty, ale ze względów strategicznych. „Jeśli pójdziemy na wojnę”, powiedział Henry, „potrzebujemy amunicji”.

I znaleźliśmy.

W sobotni poranek w końcu włączyłem telefon i wysłałem Davidowi jednego SMS-a.

Restauracja Grant’s. Dziś wieczorem, 20:00. Ty i Emily. Nie spóźnijcie się.

Odpowiedział natychmiast. Mamo, dzięki Bogu. Musimy porozmawiać.

O 19:30 byłam gotowa. Wybrałam czarną sukienkę do kolan, którą uszyłam lata temu, ale nigdy nie założyłam. Rozpuściłam włosy, srebrne pasma lśniły w świetle reflektorów z penthouse’u. Nałożyłam głęboką czerwoną szminkę.

„Wyglądasz groźnie” – zaśmiał się Henry. „Podoba mi się”.

Dotarliśmy do Granta. David i Emily siedzieli w kącie. Wyglądali okropnie. David był blady i nieogolony. Emily wyglądała na zdenerwowaną. Kiedy mnie zobaczyli, opadły im szczęki. Nie byłam już starszą panią w kwiecistej sukience.

Podszedłem do stołu i usiadłem, nie przytulając ich.

„Mamo” – zaczął David łamiącym się głosem. „W sprawie pozwu…”

„Ach, pozew?” – przerwałem, dając kelnerowi znak, żeby przyniósł mu kieliszek czerwonego wina. „Tak. Powinniśmy o tym porozmawiać”.

Wyciągnęłam z torebki brązową kopertę i rzuciłam ją na stół.

„Otwórz.”

Dawid rozerwał ją. Spojrzał na kopie sfałszowanych dokumentów i wyciągi bankowe, na których widniały skradzione miliony.

„Skąd to masz?” wyszeptał.

„Twój ojciec był ostrożnym człowiekiem, Davidzie. Zachowywał kopie”. Skłamałem bez wysiłku. „Po prostu nigdy nie myślałem, że będę musiał ich użyć przeciwko własnemu synowi”.

„Mamo, mogę wyjaśnić…”

„Wyjaśnij, dlaczego ukradłeś mi dwa miliony dolarów? Wyjaśnij, dlaczego pozwoliłeś mi spać w komórce, podczas gdy kupiłeś Emily nowy samochód? Wyjaśnij, dlaczego traktowałeś mnie jak psa w domu, za który zapłaciłem?”

„Teściowa” – próbowała interweniować Emily. „Nie miałyśmy na myśli…”

Odwróciłam na nią wzrok. „Cicho bądź. Nie masz prawa ze mną rozmawiać. Ukradłaś biżuterię mojej babci. Zrobiłaś ze mnie służącą. Planowałaś wrzucić mnie do domu opieki, żebym została szafą”.

Emily zbladła. „Jak ty…?”

„Ściany mają uszy, Emily. A ty mówisz za głośno”.

Wziąłem łyk wina. „Twój prawnik zajmie się moim. Albo oddasz mi to, co należy do mnie, albo sąd cię do tego zmusi. I uwierz mi, więzienie nie jest tak wygodne jak mój stary pokój”.

Wstałem. „Jeszcze jedno, Davidzie. Kiedy umrę – a to nie nastąpi szybko – nie przychodź na mój pogrzeb. Miałeś szansę zostać synem. Zmarnowałeś ją”.

Wyszedłem. Zostawiłem ich siedzących w gruzach własnej chciwości.

Rozdział 5: Kontratak