Jechałem 8 godzin przez śnieżycę z cytrynowym ciastem – wszedłem i zobaczyłem narzeczonego mojej siostry siedzącego na moim krześle, a mama powiedziała: „W tym roku to tylko najbliższa rodzina”

Usiadłem przy moim małym kuchennym stole, tym, przy którym zmieściły się tylko dwie osoby. Było idealnie. Otworzyłem notatnik – ten, którego używałem do śledzenia finansów, do śledzenia przebiegu sprawy sądowej. Przewróciłem na nową, czystą stronę. Napisałem ostatnią linijkę.

Dług został spłacony. Cały.

Dług finansowy. Dług emocjonalny. Dług, który, jak mi mówiono, mam wobec nich od urodzenia – spłacony w całości.

Zamknąłem książkę. Na zewnątrz świat był miękki i nowy. Kwiaty wiśni zaczynały myśleć o rozkwitnięciu. Całe życie starałem się zasłużyć na miejsce przy ich stole.

Teraz w końcu, spokojnie, siedziałam sama. Nie miałam męża. Nie miałam dzieci. Miałam dobrą pracę. I po raz pierwszy w życiu wybierałam siebie.

I to wystarczyło.