Aby zapłacić za operację ojca, została młodą żoną siedemdziesięcioletniego milionera. Jednak w noc poślubną jedna szokująca prawda sprawiła, że ​​drżała na progu.

Michael przesunął się do przodu, ale jej nie dotknął. „Teraz ty wybierasz. Jesteśmy prawnie małżeństwem, ale jeśli chcesz rozwodu, dam ci go po cichu. I dotrzymam każdej obietnicy. Nic mi nie jesteś winna”.

Sophia wpatrywała się w niego, próbując pogodzić starca, którego poślubiła, i młodego mężczyznę stojącego przed nią.

„Po prostu… daj mi czas” – powiedziała.

„Oczywiście” – odpowiedział cicho.

Ale gdy odchodziła, w jej głowie boleśnie odbijało się jedno pytanie:

Jak mogła zbudować zaufanie na fundamencie kłamstw?

Przez następny tydzień Sophia trzymała się na dystans. Jadła posiłki samotnie, przebywała we wschodnim skrzydle rezydencji i nie widywała się z Michaelem, chyba że było to absolutnie konieczne. Szanował jej granice, odzywając się jedynie za pomocą krótkich, odręcznych notatek wsuwanych pod jej drzwi:

„Potrzebujesz świeżych zakupów?”
„Lekarz powiedział, że twój ojciec dobrze wraca do zdrowia”.
„Nie spiesz się. Nigdzie się nie wybieram”.

Tymczasem życie jej rodziny zmieniło się z dnia na dzień. Operacja ojca została w pełni pokryta, brat otrzymał list potwierdzający przyjęcie do prestiżowego programu medycznego, a rodzice przeprowadzili się do skromnego, ale wolnego od długów domu. Wszyscy dzwonili do Sophii ze łzami wdzięczności, a ich głosy przepełniała nadzieja – po raz pierwszy od lat.

Ale Sophia pozostała niespokojna. Wdzięczność nie mogła zmazać oszustwa.

Pewnego słonecznego popołudnia wysłała wiadomość do Michaela z prośbą o spotkanie w ogrodzie. Czekał już na ławce z książką na kolanach.

„Zdecydowałeś się już?” zapytał cicho.

„Tak” – powiedziała, wypuszczając drżąco powietrze. „Chcę rozwodu”.

W jego oczach pojawił się cień rozczarowania, ale skinął głową. „Poproszę mojego prawnika, żeby wszystko przygotował”.

Zawahała się.
„Ale po rozwodzie… chciałabym zjeść z tobą kolację”.

Michael mrugnął. „Obiad?”