Przez trzy długie, pieczołowicie przygotowane lata odgrywałam rolę zadowolonej, finansowo bezużytecznej żony. Moją sceną było gustownie urządzone, ale skromne, wynajęte mieszkanie w Bostonie, przestrzeń, którą celowo wypełniłam uroczymi, ale niedrogimi meblami z pchlich targów i antykwariatów. Moja rola, dopracowana do perfekcji, była mistrzowską klasą skromności i radosnej niekompetencji, jeśli chodzi o wszystko, co wiązało się z pieniędzmi.

Ja, Clara Vance, byłam „freelancerką-projektantką wnętrz”, co było uprzejmym, lekceważącym określeniem „bezrobotnej”. Przynajmniej tak to postrzegali mój mąż, David, i moja wiecznie obecna, zawsze krytyczna teściowa, Margaret. Dla nich moja „praca” była osobliwym hobby, sposobem na zajęcie rąk próbkami farb i tkanin, podczas gdy prawdziwy dorosły w pokoju zajmował się poważną sprawą zarabiania na życie.

David był bankierem inwestycyjnym średniego szczebla. Podkreślanie słowa „średniego szczebla” jest kluczowe, ponieważ sam często zdawał się o nim zapominać. Mówił o swojej pracy, jakby był królem Wall Street, tytanem przemysłu, który w pojedynkę podtrzymuje globalną gospodarkę. „Ty po prostu nie rozumiesz presji, pod jaką jestem, Claro” – wzdychał dramatycznie przy kolacji, rozluźniając designerski krawat, który kosztował więcej niż mój tygodniowy budżet na zakupy spożywcze. „Tam jest dżungla. Człowiek musi być drapieżnikiem, żeby przetrwać”.