Moja rodzina mnie porzuciła i zostawiła samego, ale kiedy stanęłam na nogi, zwrócili się do mnie o pomoc i chcą, żebym wróciła.

Moja rodzina mnie porzuciła i zostawiła samą. Ale kiedy stanęłam na nogi, poprosili mnie o pomoc i chcą, żebym wróciła.

Mam na imię Karen i muszę ci opowiedzieć o czymś, co wydarzyło się, gdy miałam siedemnaście lat. O czymś, co zmieniło wszystko w moim mniemaniu o sobie i w tym, co znaczy rodzina.

Pamiętam ten październikowy wtorek, jakby to było wczoraj. Właśnie skończyłem zmianę w lokalnej kawiarni, gdzie pracowałem na pół etatu po szkole. Mój plecak był ciężki od podręczników, a ja już mentalnie przygotowywałem się do sprawdzianu z chemii, który miałem następnego dnia. Jesienne powietrze było rześkie, a idąc naszą ulicą, czułem zapach dymu z czyjegoś kominka.

Nasz dom wyglądał jakoś inaczej, gdy się do niego zbliżyłem. Na początku nie potrafiłem określić, co to było, ale coś było nie tak. Zasłony były mocno zaciągnięte, co było nietypowe, bo mama zawsze lubiła naturalne światło. Lampa na ganku też nie była włączona, mimo że robiło się ciemno.

Grzebałam kluczami przy drzwiach wejściowych, żonglując plecakiem i resztkami ciastek, które przyniosłam z pracy. Kiedy w końcu weszłam do środka, cisza uderzyła mnie jak fizyczny cios. Nie komfortowa cisza pustego domu, ale coś cięższego, coś ostateczne